Eşim her zaman oldukça utangaç biriydi. Arkadaş ortamımızda sessiz ve alçakgönüllüydü. Hiçbir zaman ilk sözü o almazdı; genellikle ona bir şey sorulduğunda konuşurdu. Ne bana karşı bir sahne çıkardı, ne de kıskançlık krizleri yaşatırdı. Beni hep dikkatle dinler, hiçbir zaman şart koşmaz, ona verdiğim tüm hediyeleri memnuniyetle kabul ederdi.
Evliliğimiz gerçekten kusursuza yakındı diyebilirdim. Birbirimizden gizlimiz saklımız olmazdı, her problemi birlikte konuşur çözüme kavuştururduk. İşten eve döndüğümde sıcacık bir akşam yemeği, güler yüzlü bir eş ve tertemiz bir ev beni beklerdi. Bir insan daha ne ister, öyle değil mi?
Ama hayat işte, bazen insan neye sahip olduğunu fark etmiyor. O kadar iyi bir aile yaşantım olmasına rağmen, içimde bir macera arzusu vardı. Şunu itiraf etmeliyim ki, eşimle yaşadığımız özel hayatımız beni bir türlü tatmin etmiyordu; hatta hemen hemen yoktu diyebilirim. Bu durum bana göre değildi ve sonunda, bir sevgili edinmeye karar verdim.
Her şey ortaya çıktı; eşim öğrendi ve yollarımızı ayırdık.
Ben sevgilimle yaşamaya başladım, fakat iş işten geçtikten sonra ne kadar büyük bir hata yaptığımı anladım. Kaldığım ev daima dağınıktı, eve gittiğimde sıcak bir çorba ya da yemek bulamazdım. Sohbet edecek ortak bir konumuz bile pek yoktu.
Bunun üzerine pişman olup eşime geri dönmek istedim, ancak çok geçti. O da kendi hayatını kurmuş, yeni biriyle birlikte olmaya başlamıştı.
Hayatım boyunca kendimi affedemeyeceğim. Aptallığım yüzünden hayatımdaki en değerli, mükemmel kadını kaybettim.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
