Yirmi altı yaşındayım ve beş aydır annemle babamla konuşmuyorum. Ne yasa dışı, ne de ahlaka aykırı bir şey yaptım; sadece kendi evimden çıkmayı seçtim. İşletme müdürüyüm, kendi paramı kazanıyorum ama buna rağmen hayatımı bir lise öğrencisi gibi ailem tarafından sürekli denetim altında geçirdim. Ailem çok inançlıdır ve disiplinin, sıkı kontrolün bir sevgi göstergesi olduğuna inanırlar. Ancak benim için bu, zamanla boğucu bir kafese dönüştü.
Mahallemizin dışından arkadaş edinmem yasaktı. Onların yanında olmadığım sürece dışarı çıkamazdım. İş yerinden birinin doğum gününe gitmek, sinemaya gitmek, iş sonrası bir kahveye uğramak gibi şeyler uygunsuz ortam olarak görülürdü. Onların çevresi dışındaki insanlarla edilen sıradan bir sohbet bile şüpheyle karşılanırdı. Kendi hayatım kendi olanaklarım dahilinde yönetemediğim, sanki bir çerçevenin içindeymişim gibi hissediyordum.
Kendi maaşım olsa da, paramın kontrolü ailemdeydi. Tüm maaşım annemin gözetimindeki hesaba yatıyordu. Bir bluz almak istesem, önce göstermek zorundaydım. İş çıkışı eve geç kalacaksam, izin almak zorundaydım. On dakika geciksem, hemen telefon çalardı: Neredesin? Hiçbir zaman kendi kararlarımı aldığım, yaşımın gerektirdiği gibi özgür hareket ettiğim bir hayatım olmadı.
Olay bir pazar akşamı patlak verdi. İş arkadaşımın doğum gününe gitmek istedim. Babam, evlenmemiş bir kızın böyle bir ortama gitmesinin uygun olmadığını kesin bir dille söyledi. Ben de artık çocuk olmadığımı, yirmi altı yaşında bir çalışan olduğumu söyledim. Annem, değişmeye başladığımı ve kötü bir yola girdiğimi söyledi. Konu kısa sürede ağır bir kavgaya dönüştü. Babam, kendi çatısı altında yaşayacaksam, onun kurallarına uymak zorunda olduğumu bağırarak söyledi. O an, burada kalırsam kendimi kaybedeceğimi anladım. Gözyaşlarımı tutamayıp odama geçtim, alelacele birkaç kıyafetimi bir bavula atıp, o gece sessizce evden çıktım.
Bir iş arkadaşım beni evinde misafir etti. Beş gün şişme yatakta, salonda uyudum. Sonra başka bir arkadaşımla eve çıkmaya karar verdik. Kira kontratımızı imzaladık, en gerekli birkaç eşyayı aldık: eski bir buzdolabı, küçük bir ocak, bir yatak ve plastik bir masa. Hayatımı ilk defa kendim yönetmeye başladım ev bütçesi, giderler, faturalar derken… İlk defa eve dönerken korkmuyordum; kimse telefonumu kontrol etmeyecek, kimse bana hesap sormayacaktı.
Evden ayrıldığımdan beri ailemle konuşmadım. Annem sadece bir kez mesaj attı beni büyük bir hayal kırıklığına uğrattığımı, maneviyatımı kaybettiğimi yazdı. Babam WhatsApptan engelledi. Kardeşlerim, evde ismimin dahi anılmasını istemediklerini söylediler. Hiç geri dönmedim.
Şimdi çalışıyorum, ev kirasını, faturaları, mutfak masraflarını ödüyorum. Eve yorgun geliyorum, yemek yapıyorum, çamaşır yıkıyorum, ortalığı topluyorum. Zor, ama ilk kez gerçek huzur hissediyorum. Kanepede oturup müzik açabiliyorum. Korkmadan bir arkadaşımı eve davet edebiliyorum. Gece saat kaçta yatacağıma kendim karar veriyorum. Kimse paramı saymıyor, aldığım kıyafetleri kontrol etmiyor.
Beş aydır böyle yaşıyorum daha fazla sorumlulukla ama çok daha fazla içsel özgürlükle. Onları aramıyorum. Çünkü biliyorum ki, onlar için özür dilemek demek yeniden eve dönüp yine o kuralları kabul etmek demek. O eski, çocuk yerine konduğum hayata geri dönmek istemiyorum.
Yine de her gün aynı soruyu kendime soruyorum: Acaba özgürlüğümü seçerek doğru mu yaptım, yoksa ailemin söylediği gibi gerçekten kötü bir kız mıyım?
