2025 yılında başıma gelen en acı şey, eşimin bana ihanet ettiğini öğrenmekti… ve dahası, kardeşim, kuzenim ve babamın bunu başından beri bildiklerini fark etmekti.
On bir yıldır evliydik. Eşimin ilişki yaşadığı kadın, kardeşimin çalıştığı şirkette sekreter olarak çalışıyordu. Beni daha da sarsan, bu kadını eşimle tanıştıranın bizzat kardeşim olmasıydı. Tesadüf değildi. Aynı iş ortamlarında, toplantılarda, iş yemeklerinde, cemiyet buluşmalarında buluşuyorlardı. Kuzenim de o çevrede onlara denk gelmişti. Hepsi birbirini tanıyordu, sık sık karşılaşıyorlardı.
Aylar boyunca eşim, sanki hiçbir şey olmamış gibi benimle yaşamaya devam etti. Ben de aile toplantılarında kardeşimle, kuzenimle, babamla sohbet ettim, birlikte yemekler yedik. Bir tek ben bilmiyordum; üçünün de her şeyden haberi vardı. Bana kimse bir şey söylemedi, beni hiç kimse uyarmadı ya da en azından hazırlamadı. Sessizce izlediler.
Ekim ayında ihaneti öğrendiğim an, önce eşimle yüzleştim. İnkar etmedi, ilişkisini kabul etti. Sonra kardeşimle konuştum. Ona doğrudan sordum; biliyor muydun, diye. “Evet,” dedi. Ne zamandan beri, dedim. “Bir süredir,” diye cevap verdi. Peki, neden bana söylemedin, dedim. “Bu benim meselem değil, bu karı-koca arasında çözülür, erkek erkeğe böyle şeyler konuşulmaz,” dedi.
Sonra kuzenimle hesaplaştım. Aynı soruları ona da sordum. O da biliyormuş. Açık açık, davranışlarından, mesajlardan ve konuşmalardan her şeyi anlamıştı. “Neden bana bir şey söylemedin?” dedim. “Kendime iş açmak istemedim, başkasının ilişkisine karışılmaz,” dedi.
En sonunda babamla yüzleştim. O da haberdarmış. “Ne zamandan beri biliyorsun?” diye sordum. “Uzun zamandır,” dedi. Neden hiç bahsetmedin, dedim. “Ailede kavga çıksın istemedim, bunlar eşler arasında çözülür, ben karışmak istemedim,” dedi. Yani, üçü de aynı şeyi tekrar etti aslında.
Sonrasında o evden eşyalarımı topladım ve çıktım; şimdi ev satışa çıkarılmış halde. Büyük bir kavga, ortalığı ayağa kaldırma ya da fiziksel bir tartışma olmadı. Kimsenin seviyesine inmedim, kendimi küçük düşürmedim. Kadın hala kardeşimin şirketinde çalışıyor. Kardeşim, kuzenim ve babam ise ne ona ne eşime karşı tavır aldı; ilişkileri eskisi gibi devam etti.
Yılbaşında ve bayramda annem beni kendi evlerine davet etti; orada kardeşim, kuzenim ve babam da olacaktı. Gidemeyeceğimi, bir masaya oturup bana yapılanı saklayan insanlarla birlikte kutlama yapamayacağımı söyledim. Açıklama yaptım; içim elvermedi. Onlar birlikte kutladı; ben iki kutlamada da yoktum.
O Ekim ayından bu yana üçüyle de hiçbir şekilde konuşmadım. Affedebileceğimi sanmıyorum. Her şey, rüyamda tuhaf ve yabancı bir dünyanın kurallarıymış gibi gerçekleşti… ama maalesef hepsi gerçekti.
