Annem evlendiğimi, güzel bir işim olduğunu ve kendi evimde oturduğumu öğrenince jet hızıyla İstanbuldan çıkıp soluğu kapımda aldı, hem de Sana ihtiyacım var! sloganıyla. Tabii, ihtiyaç dediği bildiğin maddi destek
Benim annem öyle pamuk şeker gibi biri olmadı hiç. Babam işleri gereği genelde şehir dışındaydı, bana bakmak tamamen annemin göreviydi. Babam arada bir eve döner, gelirken bavulla oyuncak taşır; annem ise sevgisini sır gibi saklar, arada bir azar boncuğu dağıtırdı. Sonra bir gün babam yine bir iş gezisine çıktı ama bir daha hiç dönmedi. Finale öyle geldik işte.
Okulda ne arkadaşım vardı, ne halim vaktim uygun. Annem sokağın köşesinden bulduğu en eski, en solmuş okul formasını üzerime geçirirdi: Ne bulduysan onu giy. Önce ben kendime çeki düzen vermeliyim, sana param yok! derdi sürekli. Beşinci sınıfı bildiğin paçavra gibi gezerek bitirdim.
Daha sonra mahalleden Emine Teyze, kızı okulu bitirdi diye onun üniformasını bana verdi de, ortaokulu bir şekilde kurtardık. Ayakkabı deseniz, cefakâr sandaletlerim ancak üç yıl dayandı, sonra ayaklarım dışarı fışkırmaya başladı. Lise mezuniyetini yine yamalı ceketle ama alnımın akıyla geçtikten sonra, üniversitede ekonomi okumaya karar verdim. Yurtta, arkadaşlarımın bıktığı elbiseleri bana verip Bunları da sen bitir demesiyle tam bir vintage stil ikonu oldum.
Bir gün kampüste Oğuzhanla tanıştım. O, benden birkaç sene önce mezun olmuştu. Görüşmeye başladık, nihayetinde ailesiyle de tanışmak kaçınılmaz oldu. Onların evine gittiğimde, ayakkabılarımın halinden ciddi utandım; eskilikte rekor! Üstüne bir de yağmur yağdı, ayaklarım sırılsıklam. Oğuzhanın annesi hiç çaktırmadan ertesi gün beni tekrar eve çağırdı, bana yepyeni bir çift ayakkabı hediye etti.
Açıkçası Oğuzhanın ailesinin bana alışacağını hiç sanmamıştım; fakat kısa sürede kendi kızları gibi davrandılar. Hatta nikâh hediyesi olarak bize küçük, şahane bir ev verdiler. Mezun olduktan sonra, yeni kayınvalidem kendi şirketinde bana iş ayarladı, maaşa da maşallah! dedirtiyor. Nihayet alışveriş merkezlerinden fırlamış gibi giyinebilmenin huzurunu yaşadım. Allaha her gün şükrediyorum, şu hayatı kazasız belasız çevirdiğim için.
Gelelim asıl meseleye Annem, bu gelişmeleri duyunca hiç beklemeden geldi, Kızım, bana every month biraz TL çıksan, çok makbule geçer! istedi. Hayır, konuşmamızı bir de üvey annem duymuş; onun da hoşuna gitmedi ya, hemen kocamı arayıp Yavrum, gelinle acil aile toplantısı! dedi. Sonunda eşim anneme kibarca açıkladı; Artık bu evde senden maddi bir beklenti olmasın, dedi. Hatta ekledi: Baba eve hediye ettiğiyle kalsın, annen de bir süre buralara uğramasın
O günden beri annemden çıt yok. Şu an tek derdim doğacak çocuğumu kime benzeteceğim, o da ayrı mesele!
