Şu anda elli yedi yaşındayım. Eşimle otuz yıldan fazla süredir resmi olarak evliyiz ve tüm bu zaman boyunca hem çamaşırlarını yıkadım, hem yemeklerini hazırladım hem de ailemize sıcak bir yuva sağladım. Eşimle birlikte iki çocuğumuz var; onları kendim büyüttüm ve eğitimlerini okullarda bizzat takip ettim. Ne zamandan beri hatırlıyorum, hep bir koşturma hâlindeydim; bir sincabın tekerlekte dönmesi gibi sürekli çalıştım. Aynı anda birkaç işte çalıştım ve her fırsatı değerlendirdim ki çocuklarımız hiç bir şeyden eksik kalmasın, diğer çocuklar gibi güzel giyinsinler.
Bunca yıl boyunca eşim doğru düzgün çalışmadı, emekli olduktan sonra ise tümüyle eve kapanıp işten elini eteğini çekti. Ben hâlâ işe gidiyorum, çocuklarıma ve torunlarıma yardım ediyorum, ev işlerinin de tamamını üstleniyorum.
Eşime defalarca en azından bir bekçilik işi bulmasını söyledim ama o, Biz böyle de idare edebiliyoruz, benim ek iş yapmama gerek yok diyor. Tembelliği bırakacak gibi de değil. Ben yemek hazırlamaya ancak zaman buluyorum. Bazen işten eve geliyorum, sofradaki tüm güzel yiyecekleri tüketip bana sadece çorba bırakmış oluyor.
Bir gün bu konuyu bir arkadaşımla konuşurken bana şöyle bir tavsiye verdi: Yemekleri ayrı yap, ona ucuz malzemelerden, kendine ise kaliteli malzemelerden hazırlayarak çözüm bulabilirsin. O gün eve gidip eşime doktorun bana diyete başlamamı önerdiğini, bu yüzden yiyeceklerime dokunmaması gerektiğini söyledim.
Şimdi güzel yiyecekleri gizli dolaplara saklıyorum; eşim garaja gittiğinde, ben çay ve şekerlemelerle keyif yapıyorum. Sucuk ve kaşarı buzdolabında saklıyorum, o görmeden çıkartıp afiyetle yiyorum. İki buzdolabımız olduğu için kurtuluyorum; birinde normal market alışverişi var, diğerinde turşu kavanozları, işte lezzetli malzemeleri hep burada saklıyorum.
Bilirsiniz ya, erkekler hiçbir şeyi göremez. Kendim için kaliteli hindi eti alıp buharda köfte yapıyorum, ona ise son kullanma tarihi geçmiş domuz etiyle baharatlı yemekler hazırlıyorum, nasıl olsa umurunda değil. Ona marketten en ucuz makarna alırım neredeyse kuruş ile ama kendim için kaliteli durum buğdayından makarna seçerim.
Davranışımda hiç bir yanlış görmüyorum, kötü bir şey yaptığımı düşünmüyorum çünkü düzgün yemek isterse çalışıp katkı sağlasın, yan gelip yatmasın. Bizim yaşımızda boşanmak da saçma geliyor, sonuçta hayatın çoğu geçti ve ortak bir evimiz var; şimdi satıp parayı bölüşmenin bir anlamı yok.
