Bir zamanlar, seneler önce, akrabalarımız bizi ziyarete gelmişti. Yanlarında çeşitli hediyeler de getirmişlerdi. Çok geçmeden ise hepsini sofraya koymamızı istemeye başladılar.
Hatırlıyorum da, bu ziyaretti önceden haber vermişlerdi. Biz de, açıkça maddi durumumuzun pek iyi olmadığını, geçinmekte zorlandığımızı onlara anlatmıştık.
Açlıktan kıvranıyor değildik elbette; sadece sade ve mütevazı bir hayat sürüyorduk. Ben o zamanlar emekliydim, oğlum da öyle yüksek maaşla çalışıyor sayılmazdı. Hal böyleyken misafir ağırlamaya gücümüz yetmezdi. Onlar ise boş gelmediler, bolca yiyecek ve çeşitli hediyelerle geldiler.
Oğlum getirilenler için teşekkür etti ve ben de hemen hediyeleri kaldırdım. Daha önce söyledim ya, maddi durumumuzun iyi olmadığını yine dikkatlice belirtmiştim. Öğle yemeği için soframızda ekmek, tereyağı, bisküvi ve çay vardı. Onlar suratlarını astılar biraz, ama bir şey söylemediler. Umursamadım, çünkü açıkça durumumuzu anlatmıştım zaten. Evin imkânı bu kadardı, elimizdekini paylaştık.
Akşam olunca da hafif bir çorba, ekmek, eritme peynir, soğuk etli sandviçler ve yine çay vardı soframızda. Herhalde daha özenli bir sofra bekliyorlardı ki suratları iyice asıldı.
O arada akrabalardan biri bana neden getirdikleri yiyecekleri sofraya çıkarmadığımı sordu. Ne demek istediğini bir türlü anlamadım. Hediyeleri bize mi getirmişlerdi, yoksa kendileri için mi? Eğer kendileri içinse, en baştan buzdolabına koymamızı isteyebilirlerdi.
O gece bu mesele yüzünden bayağı tartıştık; ertesi sabah da valizlerini topladılar, çekip gittiler. Açıkçası, nerede kalacakları hiç de umurumda olmadı. Evimde olmamalarına sevindim. Neyse ki geride küçük pastalar, ciğer, beze, meyve gibi birkaç güzel şey bırakmışlardı; onlardan bir faydamız oldu. Akşam, oğlumla demli bir Türk çayı eşliğinde nefis bir pasta yiyip günün yorgunluğunu unuttuk.
