Annemiz, üç çocuğuyla birlikte sokakta kaldı! Babamız, annemin sattığı evden gelen tüm parayı alıp kayıplara karıştı.
38 yaşına kadar annem ve babamın çocukları olmamıştı. Doktorlar da çaresizdi, nedenini kimse çözemiyordu. Annem bir süre sonra kaderine razı oldu ve artık çocuğu olmayacağına inanıp umudunu kesti. Babam ise bu konuya pek aldırmıyordu. Hep aynı şeyi söylüyor, Üzülme, her şey yoluna girer diyordu. Anlaşılan, çocuk onun için önemli değildi.
Annem artık umutlarını yitirmişti ama yine de Allahtan en azından bir çocuk istedi. Belki Allahın takdiri, belki de bir tesadüf; ben dünyaya geldim.
Annemin sevinci tarifsizdi. Ama babam, o zamana kadar anneme iyice soğuk davranmaya başlamıştı, ben geceleri ağlayınca iyice telaşa kapılıyordu. Bir yıl sonra ikiz erkek kardeşlerim doğdu. Annem artık dualarına karşılık bulduğunu düşünüp Allaha şükrediyordu. En sonunda gerçek anlamda mutlu olmuştu: Anne olmuştu. Peki, babama ne olmuştu? Zaten anlamışsınızdır; çocuklar onun umurunda değildi. O da dolandırıcılık yapmaya karar verdi.
Annemin güvenini kazanarak evi satmasına izin aldı. Daha büyük bir eve ihtiyacımız var, evi satalım, üzerine kredi çekip daha geniş bir yere taşınalım dedi. Annem de ona inanıp evi sattı. Ama babam, satıştan gelen Türk lirasını alıp bir anda ortadan kayboldu. Bugün hâlâ nerede olduğunu bilmiyoruz.
Annemizi üç çocukla ortada bıraktı. Annem ne yapsındı? Doğruca kendi anne babasının yanına gitti. Hep birlikte, annem, biz üç kardeş ve dedemle babaannem, iki odalı evde yaşamaya başladık. O vakitten sonra, annem tüm inancını ve güvenini kaybetti erkeklere dair. Çok çalışmak zorunda kalıyordu. Üç çocuğu doyurmak ve giydirmek kolay değildi.
Yıllar böyle geçti. Birkaç yıl sonra babaannem vefat etti, daha sonra da dedem. Artık evde biraz nefes alacak yer vardı. Bir gün annem, bizi parka götürdü. Yazdı, parkta oyun alanı vardı. Birkaç kere gittik o parka ve bir gün, annemin yaşlarında bir adam gelip annemle konuşmaya çalıştı ama annem sürekli geri çevirdi. Sonra defalarca o parka gitmeye başladık. Nihayetinde annem dayanamayarak ona telefon numarasını verdi, görüşmeye başladılar ve birkaç kez buluştular.
İki ay sonra, birlikte üç odalı ferah bir daireye taşındık. Soyadını Yılmaz olarak bildiğimiz bu adam, Adem Bey, artık bizim üvey babamız oldu. Bundan sonrası için çok mutlu bir çocukluğumuz oldu demek hafif kalır. Adem Bey, gerçek babamızın yapamadığını yaptı, bize sahip çıktı; hem sevinçte beraber olduk hem hüzünde. Şimdi biz büyüdük ve Ademe baba diyoruz. Yani, çocuklu bir kadın her zaman yük değildir. Mutlu olmak için her zaman bir umut ve şans vardır. Öz babamız annemizi ve bizi bırakıp gitmiş olabilir ama Adem Bey, gerçek bir adam olarak gelip bizi kucakladı ve mutlu etti.
