Oğlumun Aldığı Ev: Kaynanamın Açıklaması
Eşimle üniversitede tanıştım. İkimiz de o zamanlar 20 yaşındaydık ve öğrenciydik.
Onu daha ilk gördüğümde fark ettim; güçlü, zeki ve en önemlisi çok iyi kalpliydi. Başta sadece arkadaştık, ancak zamanla ona karşı hislerimin daha derin ve ciddi olduğunu anladım.
Birkaç ay sonra sevgili olduk. O günleri hâlâ özlemle hatırlarım; öğrenci yıllarımın en güzel yıllar olduğuna inanırım.
Bir yıl geçtikten sonra, Ali bana evlenme teklif etti ve kısa sürede nikahımızı kıydık. Büyük bir düğün yapacak maddi gücümüz yoktu, bu yüzden sadece ailemizle sade bir kutlama yaptık.
İkinci yılımızda Ali çalışmaya başlamıştı. İlk başta yurtta kalıyorduk, kendi evimizin olması hayaldi ama ikimiz de biliyorduk ki zamanı gelince gerçekleşecekti. Ve öyle de oldu. Babaannem vefat ettiğinde bana 100.000 TL miras kaldı, Ali de biraz birikim yapmıştı. Bu parayla birlikte küçük de olsa iki odalı bir ev almak için kredi çektik. Yakında ailemize bir çocuk katılır diye böyle bir karar almıştık.
On yıl evli kaldık ama çocuğumuz olmadı. Birkaç yıl önce Ali iş yerinde büyük bir problem yaşadı; çalıştığı firmada işler sarpa sarınca patron, baş muhasebeci olarak oradaki tek sorumlu kişi olarak Aliyi gösterdi. Açılan davada Ali haksız yere hem borçlardan hem de muhasebe hatalarından suçlu bulundu ve dört yıl cezaevinde kaldı.
Elimden gelenin en iyisini yapmak istedim
Uzun süre uğraştık, avukatlar bulduk, fakat başaramadık. Evraklar öyle bir düzenlenmişti ki Ali sanki bizzat suçluymuş gibi gösterilmişti, halbuki sadece patronunun dediklerini yerine getirmişti.
Çok zordu ama ben de elimden geleni yaptım. Aliyi yalnız bırakmadım. Fakat bir yıl sonra, desteğe ihtiyacı olanın sadece Ali olmadığını ben de anladım
Bir gün kayınvalidem eve geldi ve Artık burada oturamazsın, dedi. Beni Alinin başına gelenlerden sorumlu tuttu ve bu evin parasını oğlunun verdiğini, benim hiçbir hakkım olmadığını söyledi. Şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemedim; kayınvalidemden bu kadar acımasız bir laf beklemezdim.
Meğer, dava başlamadan önce eşim annesine vekâlet vermiş ve o da bu vekaletnameyle bankadan hesap hareketlerini çıkarmış. Banka dekontlarında ev kredisi ödemeleri hep Alinin hesabından yapılmış gibi gösteriliyordu. Kayınvalidem de bu belgelerin mahkemede, evi alırken benim hiçbir katkım olmadığını ispatladığını söylüyordu.
Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum, kafam karmakarışıkBaşım döndü, gözlerim doldu. Bir köşeye çekilip sessizce ağlamak istedim. Sonra, içimde bir yerde kırık da olsa hâlâ bir gurur ve güç buldum. Neden mücadele ettiğimi, onca yıl ne için sabrettiğimi düşündüm. Bu ev, dört duvardan ibaretti belki ama umutlarımız, hayallerimiz oraya sinmişti.
O geceyi zor geçirdim. Sabaha kadar düşünmekten yorgun düştüm. Ertesi gün, bir avukat buldum. Anlattıklarımı sabırla dinledikten sonra şöyle dedi: Siz evliyken alınmış bir ev. Eşlerden biri tek başına ödemiş bile olsa, Türk Medeni Kanununa göre mal ortaklığı esas. Sizi kimse bu evden atamaz.
Kayınvalidemin açıklamasının bir korkutma olduğunu anladım. Ama asıl önemli olan, artık kendime güvenmem gerektiğiydi. Yıllarca hep başkasına dayanmıştım; Aliye, evliliğimize, düzenimize Şimdi ise kendi ayaklarımın üstünde dimdik durmalıydım.
Ali cezaevinden çıkınca, ona olanları anlattım. Beni ilk kez gözlerinden yaşlar süzülürken gördüm. Elimi tuttu ve Senin yanında olmasam, vazgeçerdin sandım. Meğer asıl sensiz ben hep eksikmişim, dedi.
O günden sonra işler yavaşça yoluna girmeye başladı. Evimizi yeniden sahiplenmemizin yanında, artık birbirimize başka bir gözle bakıyorduk; yaşadığımız her acıdan güç, her yenilgiden umut doğmuştu. Ve ben anladım ki, bazen en büyük miras, insanın kendine olan inancıdır.
Aliyle beraber bahçeye minik bir limon fidanı diktik. Her sabah onu sularken, geçmişin yükünü değil, geleceğin umutlarını konuştuk. Kök saldıkça biz de yeniden filizlendik.
O limon ağacı hâlâ büyüyor ve her yıl yeni meyve veriyor. Tıpkı hayatımız gibikırılmış dallarından bile yepyeni bir başlangıç filizleniyor
