Bugün yaşadığım bu olay o kadar derin etkiler bıraktı ki, günlüğüme yazmadan edemeyeceğim. Sabah köyde yürüyüşe çıktığımda, aniden sessizliği bir filin hüzünlü çığlığı bozdu. Filler bizim yörede pek rastlanan hayvanlar değildir ama Elazığ kırsalında küçük bir hayvanat bahçesi var ve nadiren orada görebiliriz. Yakınlaşınca, anne filin, yavrusunun beton bir bloğun içerisine sıkıştığını anlatmaya çalıştığını fark ettim. Bir yandan hortumunu sallıyor, bir yandan betondan kurtulmaya çalışıyordu. İlk başta niyetini anlayamadık; bir an anne fil elektrikli çite fazla yaklaştı ve bayıldı. O an anladık, meğer bizi yavrusunun yanına götürmeye çalışıyormuş.
Köydeki birkaç komşumu çağırdım, hep birlikte fil yavrusunu kurtarmaya çalıştık. Betonun çevresini dikkatlice kırdık; kimimiz elleriyle, kimimiz aletlerle uğraşıyordu. Zaman zaman pes etmeye yaklaştık ama anne filin çaresiz bakışları, bize umut verdi. Sabır ve dayanışma ile sonunda fili sıkıştığı yerden çıkarmayı başardık! Kurtarılmış yavru, annesine kavuşmanın mutluluğu ile koşarak onun yanına gitti. Herkesin gözleri dolmuştu.
Sonra, resmi makamlarla iletişime geçip yavru fili bir kamyonun arkasına dikkatlice yerleştirip Doğu Anadolu Hayvan Barınağına götürdük. Minik fil, orada huzur içinde yaşayacak, güvenle büyüyecek. Gerçekten yüreğim çok ısındı; yavrunun özgürlük için gösterdiği azim, anne filin insanlara anlatmaya çalıştığı duygu ve köylümüzün yardımlaşması bana insanlığın ve hayvanların şefkatinin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha gösterdi.
Bugün, canlar bir araya gelince her engel aşılır sözünü bir kez daha hatırladım. Anne filin merhameti ve yavrunun hayata tutunma isteği bana öyle dokundu ki, hayat boyu unutamayacağım bir anı olarak günlüğümün en özel köşesine yazdım.
