Aklı havada gençler kendi başlarına ayakta duracaklarını sandılar, sonunda borç batağına saplandılar ve ellerinde ev de kalmadı.
Çocuklarımız evlenince, iki tarafın aileleri olarak onlara bir yuva sağlamak istedik. Ben ve eşim bir miktar birikim yapmıştık, kayınvalidemle kayınpederimde de biraz para vardı. Herkes elindekini birleştirince, mütevazı bir daire almak için yeterli bir miktar oluştu. Biz hemen o daireyi alıp çocuklarımıza vermek istedik ama onlar bağımsız olmak istediklerini, evi kendilerinin alacağını söylediler.
Bir süre sonra, gerçekten ev aldıklarını öğrendik. Hem de üç odalı kocaman bir daire. Peki parayı nereden buldular? Bankadan kredi çekmişler. Tabii ki borcu ödemek de onlara düşüyor. Biz rahatça öderiz, dediler.
Bir müddet geçti, arabaya göz diktiler. Evleri işyerlerine uzak, toplu taşıma ise zahmetli geliyormuş. Çektikleri kredinin üzerine bir de yeni bir araba almak için kredi kullandılar. Biz, İkinci el almak daha mantıklı olur dediysek de, Biz kendi ayaklarımızın üstünde duran insanlarız, bilincindeyiz, diyerek bizi dinlemediler.
Derken çocuk yapmak istediler ve mümkünse doğumu yurtdışında olsun, çocuğa da vatandaşlık alsınlar niyetindeydiler. Yine bankanın kapısını çaldılar, kredi çektiler. Kızımız iyi bir hastanede, hep doktor gözetiminde doğum yapsın istediler.
Bebek doğunca bu kez çocuk odasını yenilemek için bir kredi daha çektiler. Kim ödeyecek bu kadar borcu? diye sorduğumuzda her seferinde Biz hallederiz, kimseye muhtaç değiliz cevabını aldık.
Ama gün oldu, damadım işten çıkarıldı, kızım da doğum iznindeydi. Ellerinde bir kuruş para kalmadı. Onca krediyi nasıl ödeyeceklerdi? Bizden şehre yakın yazlığımızı satmamızı istediler. Çok gönlümüz yoktu ama mecburen sattık, yoksa icraya verileceklerdi. Ama borç yine de bitmedi.
Sonra ellerindeki evi, ardından arabayı satmak zorunda kaldılar. Sonunda damadımın ailesinin yanına taşındılar. Şimdi de Hiçbir şeyimiz kalmadı diye yakınıyorlar. Tabii ki kalmaz, anne babalarını dinlemediler ki… Krediler hâlâ bitmedi, birkaç yıl daha ödeme yapacaklar. Geriye sadece üzüntü ve gözyaşı kaldı…
Hayatta bazen gençlerin kendilerini kanıtlama arzusu, gerçekleri görmelerine engel olabiliyor. Büyüklerin tecrübesine kulak vermek, zor zamanlarda sağlam adımlar atmaya yardımcı olur. Güven tek başına yetmez; akıl ve hesap da şarttır. Sonunda sahip olduklarımızı korumak, hırslarımızı dizginlemekten geçiyor.
