Bak, sana anlatmam lazım, benim en yakın arkadaşım Sedef vardı. Yıllardır dostluğumuz vardı bizim. Hep bana, hayatının ne kadar zor olduğunu söylerdi. Ve bunun sebebi de yirmi yıldır hem eşiyle hem annesiyle birlikte yaşamasıydı.
Annesinin adı Şenaydı. Tam o, birilerini kolayca kullanmayı alışkanlık edinmiş tiplerden, ve bu insanlar bazen kendi çocuklarını da hiç düşünmezler. Her şey onun için hep yanlış gidiyordu. Sedefin annesi 85 yaşındaydı ama ilginçtir, hala gayet hareketli bir kadındı.
Şenay hep sanki Sedef ona borçluymuş gibi davranırdı. Hani, büyük bir minnet istemesi… Çünkü zamanında Şenay hamile kaldığında kocası onu bırakıp başka bir kadınla gitmiş. Bütün öfkesini Sedeften çıkarıyordu çünkü kız babasına çok benziyordu.
Sedef, annesi tarafından hiç öyle sevilen bir kız olmadı onun için bir hizmetçi, bir temizlikçi, bir köle gibiydi, ama asla evladı gibi değil. Sedef iki işte çalışıyordu, çok yoruluyordu. Akşam eve geldiğinde hemen yerleri siler, yemek pişirirdi. Şenay ise evde neredeyse hiçbir şeye elini sürmezdi. Hatta Sedef’in yaptığı yemeği beğenmeyip, defalarca inadına sorun çıkarırdı. Düşünsene, zavallı Sedef işinden ayrılıp şehrin öbür ucundaki annesinin yanına gider, canının isteğini yapmak için.
O gün Sedefin doğum günüydü. Hepimiz oturduk masaya harika bir sofra hazırlamıştı , ama ben bir bakışta anladım, çok üzgündü. Bana anlattı, annesiyle büyük bir kavga çıktığını. Sonuç olarak, herkes erkenden kalkıp evine gitti.
Ertesi sabah öğrendim ki, Sedef yoktu artık. Meğerse biz gittikten sonra annesi tekrar olay çıkarmış, ve Sedefin kalbi dayanamamış, kimse ambulans bile çağırmamış. O gece canı verip geçmiş bu dünyadan. Böyle işte, insan annesinin yanında, gecelerde yalnız, ne yazık ki hayat bu kadar acımasız olabiliyor.
