Bunun için hâlâ ona borçlu muyum, bilmiyorum!
Kendimi tam bir tadilat ustası olarak tanımlayabilirim. Uzun zamandır bu işle uğraşıyorum ve bunu kazançlı bir işe dönüştürdüm. Zaman zaman akrabalarım benden, küçük tadilat işleri veya onarımlar için yardım isterler. Bir gün yine telefonum çaldı. Açtım, arayan kuzenim. Yardımın lazım, sana ulaşmak istedim, dedi.
Birkaç gün sonra, iş takvimim boş olduğunda yardıma gittim. Hiç hayır demem, özellikle aileme elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışırım. Malzemeler zaten alınmış, eve getirilmişti. Eve gider gitmez başladım çalışmaya. Bu tür işler bana büyük bir keyif veriyor, her seferinde yeni bir şeyler öğrenip huzur buluyorum.
Normalde akrabalarımdan ücret almak istemem. Kuzenim bir miktar para teklif etti, ama kesin bir dille reddettim. Evin halini görmeliydiniz; adeta sihir gibi değişti! Yaklaşık iki haftamızı aldı. İşin sonunda ise, küçük eksikler ve kapının önünde yığılmış eski inşaat malzemeleri kalmıştı; onları da çöpe taşıyacaktım. Kuzenim bir fikir attı ortaya.
Bunlar işine yarar mı? Hepsini şimdilik garajında tut istersen, ileride hem kendin kullanırsın hem de belki başka bir işte değerlendirebilirsin. En azından biraz masrafın azalır. dedi. Ben de kalan tüm malzemeleri aldım: seramik, parke, fayans, boya… Garajda yer vardı, ben de uğraşmayı seven biriyim, yerleştirip sakladım.
Kuzenimle az önce konuştuklarımızı, iyi ki telefonuma kaydetmişim, diyorum kendi kendime. Gözüme bakarak söyledikleri gerçekten şaşırtıcıydı. O anı sizle de paylaşmak isterim:
Bu iş benim hobim, dedim ona. O da bana teşekkür etti. Böylece aramızda anlaşmış olduk. Akşam olunca tadilatı bitirdik, kalan atıkları taşıdık: bir kısmı çöpe, bir kısmı da benim garaja gitti. İşimizi küçük bir kutlamayla tamamladık, sonra ben evime döndüm.
Ertesi gün her şey normaldi. Saat iki sularında telefonum çaldı, arayan yine kuzenim: Selam, sanırım bana o inşaat malzemeleri için borçlusun. Kıyamam ama içinde çok iyi suntalar var, parkeler mükemmel, fayansı satabilirdin bile. Kolaysa liraya havale yapar mısın? dedi.
Gerçekten çok şaşırdım. Akşam arayacağını, işi konuşacağımızı zannetmiştim ama bir daha ses çıkmadı. Dürüst olmak gerekirse şoktaydım.
Şimdi ona ne söylemeliyim, nasıl yaklaşmalıyım bilemedim. Sonuçta ona ücretsiz yardım ettim. Malzemeler de aslında atılacaktı, kimse onları almak istemezdi. Kendisi önce atacaktı, sonra bana vermeye karar verdi. Bu durumda asıl ücret istemesi gereken ben miydim?
Hayatta bazen insanlar, yardımseverliğin değerini anlamakta zorlanır. Karşılıksız yapılan iyilikler, parayla ölçülemez. Unutmayın, iyilikten beklenti beklenmez; önemli olan gönül rahatlığı ve huzurdur.
