Günlük Notlarımdan:
Bugün sabah erken saatlerde Ankaradaki Eymir Gölünde patenle kaymaya çıktım. Sakin gölde kayarken birden gölün buzlu kısmında üç tane yaban geyiği gördüm; çaresizce buzda debeleniyorlardı ve çıkmaya çalışıyorlardı. O an hemen patenimi yavaşça kenara çekip yanımda getirdiğim buz kazmasını elime aldım. Geyiklere doğru gitmem gerektiğini hissederek dikkatlice adımlarımı attım.
Biraz gayretle buz kazmasını kullanarak, önce birinci geyiği, ardından ikincisini ve son olarak da üçüncüsünü, kalın buzlu bölgeye doğru iterek güvenli bir yere ulaşmalarını sağladım. Geyikleri bu şekilde kurtarmak kolay olmadı, ama sonunda üçü de yeniden sağlam zemine çıktılar. O an içimde büyük bir rahatlama ve sevinç vardı; çünkü doğanın bu güzelliklerinin kaybolmaması için elimden geleni yapmıştım.
Çevremde bu olayın bir videosunu çeken birisi vardı. Sosyal medyada paylaşıldı, insanlar nezaketime ve yardımseverliğime övgülerde bulundu. Birçok kişi bu davranışımı takdir etti. Umarım bu sevimli yaban geyikleri bir dahaki sefere buzda yürümeye kalktıklarında daha dikkatli olurlar.
Geyiklere yaklaşırken halatın bir ucunu geyiğin boynuna dikkatlice bağladım ve onları güvenli yerlere çektim. İnanılmaz bir yardımlaşma ve paylaşım duygusu vardı içimde, hayvanlara yardım etmenin huzurunu yaşadım.
Aslında bugün çok şanslıydım; bu üç yaban geyiğine gölün buzunda rastlamak içimi hem buruk hem de umut dolu yaptı. Eğer ben kayak yapmaya çıkmamış olsaydım, belki de o üç güzel can gölde donup kalacaktı. Onları sağlam zemine çıkardıktan sonra halatı çözdüm ve anında koşarak ormanın derinliklerinde kayboldular.
Bugünden öğrendiğim en önemli ders şu: Doğada her zaman dikkatli olmak, yardıma ihtiyacı olan canlıları fark etmek ve onlara el uzatmak insana unutulmaz bir huzur ve mutluluk getiriyor. İnsan, iyilik yapınca her şey güzelleşiyor.
