Evlendikten sonra, içim sevinçle doluydu. Kocamdan başka, bir de kayınvalidem vardı bizimle. Aramızda mesafeli bir yakınlık vardı, sanki birbirimizi tanıyormuşuz gibi ama bir türlü içten olamıyorduk. Bu durum, hamile olduğumu öğrenene kadar böyle sürdü.
Hamileliğim boyunca, işler yolunda sayılırdı. Kayınvalidem bana nasihatler verdi, ben de onları özenle dinledim, bana hikâyeler anlattı, yol gösterdi.
Fakat çocuk dünyaya geldikten sonra, içimdeki anne duygusu o kadar kuvvetlendi ki, onun tavsiyelerini artık dikkate almaz oldum. İçten içe ona karşı soğuk davrandım, fakat bunu çok belli etmemeye çalıştım.
Her şey, o eşsiz bebek eşyalarını bir anda ortadan kaybetmesiyle bambaşka bir hal aldı! Kız kardeşimin oğlu büyüdükten sonra, bana pek çok güzel, neredeyse yepyeni bebek eşyalarını vermişti ufacık kullanılmamış eşyalar, pırıl pırıl ayakkabılar, tertemiz giysiler Meğer kayınvalidemin bu konudaki düşüncesi apayrıymış. Başka çocukların eşyası kullanılmazmış, mutlak bir kuralmış sanki! İster yepyeni dursun, ister hiç giyilmemiş olsun Hepsinin sonu çöp kutusu olmuş.
Başta bir şeylerin eksildiğini fark etmedim. Sonra bir gün, bir çift bebek ayakkabısının aklımdan geçtiğini hatırlayınca eşyaları aradım ama bulamadım. Kayınvalideme sorduğumda her şeyi atıverdiğini açıkça söyledi. Normalde kolay sinirlenen bir insan değilimdir, fakat bu yaptığı gerçekten affedilir gibi değildi. Hâlâ içimden atamadığım bir sitemdir bu.
Neden hiç değilse bana sormadı? Bu sorunun cevabını yıllardır hala bulabilmiş değilim. O zamanki kırgınlığım ve şaşkınlığım, bugün bile içimde sızı olur.
