Hayatta başımıza gelen her şeyden biz sorumluyuz derler. Yani bugün hangi kararı alırsak, o kararla yaşarız.
Ben de hayatımda yanlış bir seçim yaptım; çünkü kaderimi ciddi olmayan bir adama bağladım. Gençliğimde, Frank adında birine delicesine âşıktım. Herkes onun hovarda biri olduğunu söylese de, benim için değişeceğine inandım. Ama insan ancak olduğu kişi olabiliyor. Oğlumuz dünyaya geldikten sonra bile Franek huyunu hiç değiştirmedi.
Aylar geçtikçe onun çapkınlıklarını, mahalleden komşularımızdan, arkadaşlardan, hatta akrabadan duyar oldum. Hem utanç, hem de gururumu inciten bir durumdu. Tam beş yıl dayandım, sonunda vazgeçtim ve boşandım. Allahtan Franekin gözü parada değildi. Nafaka talep etmemem karşılığında bana İstanbuldaki dairesini bıraktı. Oğlumla birlikte o evde yaşamak istemediğimiz için kiraya verdik ve ben annemin yanına taşındım. Yaşlı ve hasta olduğu için ona da bakmam gerekiyordu. Hayatımız böyle geçti.
Kiradan gelen parayla oğlumun okuluna, kıyafetine, gezilerine, oyunlarına harcadım. Ona düzgün bir çocukluk yaşatmaya çabaladım. Kendi çalıştığım zamanlarda elde ettiğim geliri de faturalarımıza, yiyeceğimize, hastalığı nedeniyle uzun yıllar yatağa bağlı kalan anneme ilaç almak için harcadım. Oğlumun verdiğim emeği ve ilgiyi takdir ettiğini sanıyordum. Bugün 57 yaşındayım, şeker hastalığım var, sürekli insülin iğnesi vuruyorum ve bir nebze daha fazla yaşama tutunmak için uğraşıyorum.
Hastalığımdan dolayı hiçbir yerde çalışamıyorum, zaten bu yaştan sonra kim beni iş alır ki? Bir de emekli maaşım yok, çünkü yıllarca birçok işte çalışıp hiçbiri uzun süreli olmadı. Çoğunlukla sigortasız çalışıp daha çok para kazanmaya çalıştım. Yani özetle, sadece kiraya verdiğim evden gelen parayla yaşıyorum. Oğlum 31 yaşında, geçtiğimiz günlerde evlenmeye karar verdi. Eşiyle birlikte o dairede oturmak istediklerini söyledi.
Evden çıkarsam geçinemeyeceğimi, ilaca, yiyeceğe ve faturalar için paraya ihtiyacım olduğunu söylediğimde, Bu senin sorunun dedi. Şimdi ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Birikimim yok, sürekli ilaç almak zorundayım, bir şeyler yemem gerek, faturaları ödemem gerek. Oğlum bana bunu nasıl yapar? Kendi oğlumun bana bunu yapmasını aklım almıyor. Neden böyle davrandı, anlayamıyorum.
