On yıldır evliyim. Eşimle birlikte Ankarada bir ikinci el ev aldık ve krediye girdik. Henüz kredi borcumuzu bitiremedik. Çocuk sahibi olmaya cesaret edemiyoruz; öncelikle maddi olarak biraz daha rahatlamak istiyoruz. Bir erkek kardeşim var. O da evli ve eşiyle İstanbulda tek odalı bir dairede yaşıyorlar. Kardeşim iki işte çalışıyor; ayrıca bir de yarı zamanlı iş bulmuş. Eşi ise çalışmıyor, evde çocuk büyütüyor hem de tavşan hızında. Şimdiye kadar üç çocukları oldu, eşi dördüncüye hamile ve beşinciyi de planlıyorlar.
Çocukların yanında, bir sürü ev eşyası için de kredi çekmişler. Ben ve eşim onları sık sık destekliyoruz; bazen yemek, bazen para gönderiyoruz. Kimi zaman kardeşimin eşi kemik gibi taleplerle çıkageliyor.
O zaman işin ucu kaçıyor ve bazı şeyleri reddetmek zorunda kalıyoruz. İkisi de küsüp alınsa da birkaç hafta sonra yeni bir istekle tekrar kapımızı çalıyorlar. Sizin hiç çocuğunuz yok, bizim yakında dört olacak, dairenizi bize verin, diyor kardeşimin eşi.
Nereye gideceğiz peki? diye sordum şaşkınlık içinde, cidden bu kadar rahat konuştuğuna inanamadım. Siz bizim tek odalı evimize geçersiniz. Biz sizin daireyi kiraya veririz. Siz de mortgage öderken kira da ödersiniz, dedi ciddi ciddi. Yani hem ev kredisi hem de bize kira vereceğiz? Tabii ki öyle. Ne zaman boşaltıyorsunuz? Ne zaman çıkıyorsunuz? O an sabrım taşmıştı: Senin yerin bu ev değil, bir psikiyatri kliniğinde olmalı. Derhal çık evimden! dedim. O da O zaman gidip çocuğu aldıracağım ve suçlu sen olacaksın, diye çıkıştı ve evden hızla ayrıldı.
Nitekim aynı gün gizlice hastaneye gitti, hamileliğin üçüncü ayında. Doktorlar güç bela müdahale etmiş. Gece saat ikide kardeşim hastanede ortaya çıktı, beni suçlamaya başladı. Eşim hemen araya girip onu susturdu ve ne olduğunu sordu. Olanları anlattım. Eşim kardeşimi birkaç defa soğuk suya soktu ki kendine gelsin, sonra da kapı dışarı etti. O günden beri bir kardeşim yok.
Kendi kendime şu dersi çıkardım: Ne kadar iyilik yaparsan yap, suyunu çıkartanın iyilikten anlamadığı kesin. Herkesin kendi yolunu çizmesi, saflık yapmaması lazım.
