Kardeşimle tren istasyonunda vedalaşırken, annem oldukça duygusal bir şekilde, belki de bu dünyada onları son kez göreceğini düşünerek endişeliydi. Onun yaşını göz önünde bulundurduğumda, için için aynı duyguyu ben de hissettim. Son kez kardeşimle ve ablamla buluşma isteğiyle yola koyuldum. Önce amcamı ziyaret ettim, ardından teyzemin yaşadığı yere gitmeyi planlıyorduk. Amcam, yakında yapacağım düğünle ilgili hafifçe takıldı, ben de ona esprili şekilde davetiyemi sundum. Amcam bana, dikkatli olmam gerektiğini, çünkü doğum lekesinin ona şans getirdiğini söyledi. Hava oldukça güzeldi.
Varınca, teyze Ayşegül ve eşi bizi sıcak bir şekilde karşıladılar. Ertesi sabah, küçük kuzenim Elçin ile denizin keyfini çıkarma fikriyle yola çıktık. Biraz yüzüp eğlendikten sonra eve dönüp öğle yemeği yedik. Elçin biraz yorgun olduğunu söylese de, tatilde olduğu için başka planları vardı. Beni tekrar denize gitmeye ve ardından sinemaya davet ederek ikna etti. Denizde çıktıktan sonra yanımıza iki genç yaklaştı ve bize belli bir caddenin yolunu sordular. Elçin yolu gösterirken, diğer genç bana dikkatlice bakıp: Affedersiniz, adınız Melike mi? diye sordu.
Soruya biraz şaşırarak kaşlarımı kaldırdım. O da hızlıca ekledi: Ankarada yaşıyorsunuz ve yakın bir arkadaşınız Derya var. Derya benim ablam. Sizi onun fotoğraflarında görmüştüm ve daha çok tanımak istedim. O anda onun kolundaki doğum lekesini fark ettim. Birlikte sinemaya gitmeye ve sonrasında sahilde uzun bir yürüyüş yapmaya karar verdik. Vedalaşırken genç, arkadaşıyla iş gezisinin sonuna geldiğini ve ertesi gün ayrılacaklarını söyledi. Bana telefon numaramı isteyip arayabileceğini sordu, ben de kabul ettim. On gün sonra tekrar havalimanında annemle buluştu. Ve altı ay sonra hayatlarımızı birleştirdik.
Hayatta yollar ve karşılaşmalar bazen tesadüfi gibi görünse de, samimi ilişkiler ve küçük anların önemi büyük. Bazen kalbinin sesini dinlemek ve anı yaşamak, insanlara bambaşka bir hayat kapısı açabilir.
