İki yıldır sevgilimle bir ilişkim var. Bana evlilik teklifi etti ve tabii ki kabul ettim. Ancak birlikte yaşama konusunda bir türlü acele etmemesi kafamı karıştırıyordu.
O, ailesinin üç odalı apartmanında oturuyordu, ben ise yurtta kalıyordum. Bence evlenmeden önce birlikte yaşamamız çok önemli, hem kendimizi denemek hem de birbirimize alışmak için. Bu fikrimi sevgilime söyledim ama sanki beni hiç anlamamış gibi davrandı. Sonra kaderimiz yüzümüze güldü; ailesi iki haftalığına başka bir yere gitmek zorunda kaldı ve biz bu süre boyunca birlikte yaşayabildik.
Ben de örnek bir ev hanımı olmaya çalıştım. Yemekler yaptım, evi temizledim, her şeyin tertemiz ve düzenli olmasına gayret ettim. Her gün nişanlımı farklı lezzetlerle mutlu etmeye çalıştım, ona güzel bir ortam sunmak için var gücümle çabaladım.
Her şey yolunda olabilirdi, ama bir ama vardı. Ondan evde elektrikli süpürgeyle temizliğe yardım etmesini rica ettim, fakat Bu kadın işi, ben yapmam dedi. Ailesinde erkekler sadece maddi konuda sorumluluk alırmış, eşine yardım etmezmiş. Sessiz kaldım, belki birlikte yaşamaya başladığımızda değişir diye düşündüm.
Ailem dönene kadar apartmanı pırıl pırıl yaptım. İyi bir izlenim bırakmak istiyordum. Güzel bir kek hazırladım, akşam yemeğini hazırladım ve kendi evime döndüm.
Ertesi gün, sevgilim Cem bana annesinin benden memnun kalmadığını söyledi. Meğer iyi bir ev sahibi olamamışım! Şaşırdım, çünkü onlarda ilk kaldığımda ev çok daha dağınıktı. Neden beni kötüledi ki? Yaptığım ikramlar beğenilmemiş, tatsız bulunmuş. Gerçekten çok kırıldım.
Sanırım oğlunu evden çıkarmak istemiyor ve o yüzden benden hoşlanmıyor. Belki de oğluna daha uygun birini buldu… Neden böyle düşünüyorum? Çünkü anne babası döndükten sonra Cem bana soğuk davranmaya başladı, artık ne görüşüyor ne konuşuyoruz. Düğün de olmayacak gibi geliyor.
Sizce yanlış mı düşünüyorum? Bugün anladım ki evlilikte her şeyin yoluna girmesi için iki kişinin değil, bazen üç kişinin gönlünün bir olması gerekiyormuş.
