On yıl evlilik az mı, çok mu? Zeynep, tam on yıl boyunca Emirle bir hayatı paylaştı. Dışarıdan bakınca kusursuz bir aileydiler; ta ki Zeynep hamile kalana dek.
Üniversiteden mezun olduktan hemen sonra tanışmışlardı. Çok vakit kaybetmeden görüşmeye başladılar, aynı eve taşındılar ve kısa sürede nikâh masasına oturdular. Emir, başından beri çocuk istemediğini tekrarlayıp duruyordu. Zeynep yıllarca doğum kontrolü kullandı; ama bir sabah uykuyla uyanıklık arasında, testte iki çizgi gördü.
Eline gelen haberi Emire nasıl anlatacağını bilemedi. Sessizce bir kadın doğum uzmanına gitti, tüm tahlillerini yaptırdı, ultrasona girdi. Bebeğin iyi olduğunu öğrenince anlatmaya karar verdi. Emir anında çılgına döndü. Zeynep onu hayatında hiç böylesine öfkeli görmemişti. Hemen kürtajı işaret edip, eğer buna yanaşmazsa boşanacağını söyledi.
Zeynep, kendince doğru olanı yaptı ve bebeğe sahip çıkmaya karar verdi. Ertesi gün Emir valizini alıp, gecenin bilinmezliğine karıştı. Zeynep onun bir yere gittiğini sandı, oysa Emir adım adım Zeynepi takipteydi. Hatta, ultrason bekleme salonunda gölgeler arasına gizlenmişti ve ikizleri olacağını o an öğrendi. Doğumdan sonra, İstanbuldaki bir devlet hastanesinde doktorlarla bir araya gelip, bebeklerini gördü. İtiraf etmek gerekirse, Zeynepin yanına girecek cesareti bulamamıştı.
Bir gün, hemşirelerden biri Zeynepe, Emirin çocukları sık sık görmeye geldiğini anlatıverdi. Zeynepin içini garip bir huzur kapladı, ama yüzüne hiç yansıtmadı. Bir akşamüstü Emir kapıda belirip, Zeynep, çok üzgünüm. Sana her şeyi anlatmak istiyorum, dedi.
Ben üç yaşındaydım, annemle baş başa kalmıştık. Annem hamileydi; babamı hiçbir şey yavaşlatmıyordu. Doğum erkenden başlamış, çok zorlu geçmişti… annem hayatını kaybetti. Ben tek başıma büyüdüm… ikiz kardeşlerim de annemden bir gün sonra vefat etti. O zaman karar verdim, bu bedelle baba olmak istemem.
Zeynep gözyaşlarına boğuldu, Emire sımsıkı sarıldı. Adamın geçmişindeki acıları tekrar yaşıyor olması Zeynepin kalbini paramparça etti. Artık barışmaları kaçınılmazdı; kısa sürede aynı çatı altında, dördü bir hayatın içine savruldular.
Zaman ilerledikçe, Emir ve Zeynepin birbirine olan sevgisi eksilmedi. Yarım kalan mutluluklarını tamamlayan, o iki küçük çocuk oldu. Artık her sabah, İstanbulun sisli sabahlarında, birbirlerine ve çocuklarına sarılarak uyanıyorlardı… ta ki o tuhaf rüya bitene dek.
