Oğlum, kendisine uygun olmayan bir kızla tanıştı ve o zamandan beri oğlumun hayatını istediği gibi yönlendiriyor. Son zamanlarda ise oğlumu bana karşı doldurmaya başladı. Bana, onların mutluluğunu hiç umursamadığımı, sadece kendimi düşündüğümü söylüyor. Bunun tek nedeni, ben apartmanlarımızı değiştirmeyi kabul etmedim, diye düşünüyor.
Eşim birkaç yıl önce vefat etti; oğlum ise tek çocuğum. Onu sevgiyle ve özenle büyüttüm, iyi bir eğitim almasını sağladım. Evlilik öncesinde, oğlum hep bizimle yaşardı. Üniversite yıllarında çalışmaya başladı, mezun olunca da hemen iyi bir iş buldu.
Oğlum benim gururum, harika bir adam oldu ve iş hayatında başarılı bir şekilde ilerliyor. Eşimle birlikte, oğlumuza bir ev alacak maddi durumumuz yoktu. Hayatımız boyunca hep mütevazı yaşadık. 40 yaşımıza geldiğimizde kendi dairemizi alabildik, o zamana kadar kirada oturuyorduk. Bu yüzden ikinci bir daire alacak imkanımız olmadı. Ama sonuçta, kendi evimizi de çalışarak aldık, oğlum da kendi emeğiyle alabilir.
Oğlum Can bana bir kızla tanıştığını söylediğinde çok mutlu oldum. Gelinimle iyi bir ilişkimiz olsun diye elimden geleni yaptım; onu hiç kırmadım, asla azarlamadım. Kim olduğu benim için önemli değildi, oğlumun mutlu olması benim için her şeydi. Başlarda Elif çok saygılı ve alçakgönüllüydü; gerçekten hoşuma gitmişti. Ancak düğünden sonra Elif’in gerçek yüzünü gördüm.
Düğünden sonra Can ve Elif balayına gitti, döndüklerinde gelinim işinden istifa etti. Patronlarının sürekli üzerine geldiğini, daha iyi bir iş bulmak istediğini söyledi. Ama orada durmadı. İki yıldır evde oturuyor ve çalışmaya dair en ufak bir niyeti yok.
Can ve Elif tek odalı bir dairede, şehrin kenarında yaşamaya başladılar. Elif evde olduğu için oğlum yeni bir daire almak için para biriktiremiyor; çünkü Elif bütün maaşı güzellik salonları ve kıyafetlere harcıyor.
Acaba iki yılda nasıl işe giremez insan, hiç anlayamıyorum. İş görüşmesine gittiğini söylüyor ama bence yalan söylüyor. Muhtemelen rahat bir hayat sürmek, kocasının sırtından geçinmek hoşuna gidiyor.
Bir gün ona çocuk düşünceleriniz var mı, diye sordum. Bu daracık evde çocuk nasıl olur? dedi Elif. Biraz birikim yapıp krediye peşinat versek olmaz mı? dedim. Ne birikimi, zar zor geçiniyoruz, ay sonunu zor getiriyoruz! diye cevap verdi Elif.
Söylememek için kendimi tuttum ama, evde oturmasaydı çoktan birikim yapabilirlerdi. Eğer yeni bir ev için uğraşsalardı, yardımcı olurdum; çünkü kenarda onların ihtiyacı için bir miktar para biriktirdim. Fakat şu anda yardım etmek istemiyorum, çünkü biliyorum ki Elif bütün parayı gereksiz şeylere harcayacak.
Son zamanlarda Elif bebek istemeye başladı, zamanın hızla geçtiğini, bir mirasçı düşünmemiz gerektiğini söylüyor ama bu şartlarda çocuk büyütmek mümkün mü? Oğlum da Elifin fikirlerini kabul etmeye başladı.
Anne, bir şey söyleyeceğim; Elifle düşündük, neden seninle bizim daireleri değiştirmiyorsun? Bu hukuki bir olay olmayacak, sözlü bir anlaşma olur. İpotek konusu kalmaz, senin dairen bize yeter, sen de küçüğe geçersin, dedi oğlum.
Sözleri canımı acıttı. Oğlumun böyle bir şeyi tek başına düşünmesi mümkün değil. Ona dedim ki, ben sizin evinize uzak olurum, hem yaşlı ağaç kökünden sökülmez.
Bir kaç yıl sonra işini bırakıp torun sahibi olacaksınız, dedi gelinim gülerek.
Avantajlı tekliflerini reddettim çünkü hiç hoşuma gitmedi. Evimden ayrılmak istemiyorum.
Sonrasında oğlum konuyu tekrar tekrar açmaya başladı, söylediği sözlerle beni daha da kırdı. Oğlum hayatında asla başkasının üzerinden zengin olmaya çalışmadı, ama şimdi eşi ona bunu yaptırmaya çalışıyor.
Haydi eve dönelim. Sana söylemiştim, annen çocuk olup olmamasıyla hiç ilgilenmiyor, bizim için bir adım bile atmaz! diye Elif oğluma çıkıştı son ziyarete geldiklerinde.
O günün ardından oğlum bir daha beni aramadı, telefonlarıma bakmıyor, geri dönmüyor. Neden böyle davrandığını anlayamıyorum, kendisi akıllı bir çocuk ama yanında eşi varken sanki aklı başından gidiyor.
