Yıllar önceydi, şimdi geriye dönüp baktığımda her şey sanki eski bir hikâye gibi önümde canlanıyor. Bir adama âşık olup onunla evlendim; fakat kocamın ailesi, oğullarının aslında çoktan boşanmış olduğunu bir türlü kabul edememişti. Aradan dört yıl geçmiş olmasına rağmen, eski gelinleriyle barışmaları için sürekli çabalıyorlardı. Biz, yani ben ve Erol, üç yıl önce evlendik ve huzurlu bir hayat kurmuştuk. Fakat kayınvalidem, oğlunun aceleci ve düşüncesizce davrandığına inanıyor, ne pahasına olursa olsun eski ailesiyle bağlarını yeniden kurmasını istiyordu. Ona göre oğlu hâlâ oradaydı.
Erolla tanıştığımda boşanmıştı bile. Sözde karşılıklı anlayışla ayrılmışlardı. Eski eşi tekrar evlenmiş ve mutlu görünüyordu. Belki de aralarındaki ayrılığın sebebi onun bir başkasına gönül vermesiydi.
Bazen kendi kendime, Acaba hata mı yaptım da onunla evlendim? diye soruyorum şimdi. Annem nikâh için çok ısrar etmişti. Nedeni ise Erolun eski karısının hamile kalmasıydı. O günlerde Erol, Ona âşık değildim. Sadece görüşüyorduk, o kadar. Eğer hamile kalmasaydı evliliği asla düşünmezdim, diye açıklamıştı bana.
Eski eşinden çekinmemiştim. Erolu ilk başta daha yakından tanımak için kendime biraz zaman tanıdım. Gördüm ki, bırakın özlemeyi, eski karısına karşı tamamen ilgisizdi. Eski karısı da ona karşı aynı şekildeydi. Her ikisi de kendi yollarına gitmiş, sadece oğulları üzerinden iletişim kuruyorlardı.
Ancak kayınvalidem bu duruma hiçbir zaman alışamadı. Kayınpederim de aynı şekildeydi. Sürekli tekrar bir araya gelmeleri için çaba harcıyor ve bizim ilişkimize oldukça olumsuz yaklaşıyorlardı.
Bir gün kayınvalidemle baş başa kaldığımda, Daha çok gençsiniz kızım, önünüzde bütün bir hayat var. Neden başkasının ailesine karışıyorsun ki? diye sordu bana.
Ben de ona, Erol evli olsaydı asla aralarına girmeyeceğimi, fakat şu anda Erolun hayatında yalnız olduğunu söyledim. Daha ileri gitmek ister gibi bakındı, ama o sırada Erol içeri girince sustu. O zaman anladım ki, kayınvalidemle aramda sağlam bir ilişki olmayacaktı. Eğer dürüst olursam, bu durum beni çok da üzmedi.
Evlendikten sonra kayınvalidemle neredeyse hiç temasımız olmadı. Sadece bayramlarda, ailece yapılan kutlamalarda zorunlu olarak bir araya geliyorduk. O zamanlarda eski gelini için dert yanar, Erolu da neden bu evlilikten vazgeçti diye suçlardı. Erol ise susturmaya çalışırdı annesini, çünkü bu durumdan en az benim kadar rahatsızdı. Fakat aynı meseleler tekrar tekrar önümüze çıkıyordu.
Henüz çocuk sahibi olmaya çok sıcak bakmıyordum. Kendimi anne olarak hayal edememiştim. Erolun zaten bir oğlu vardı. Kayınvalidem ise bununla teselli buluyordu. Erolun eski karısı ile boşandıktan sonra, kayınvalidem bu durumu hemen kabul etmişti. Eski gelinini bayram yemeklerine davet ediyor, adeta ona methiyeler düzüyordu. Ne güzel bir çifttiniz… deyip iç çekiyordu. En ufak bir şeyde eski gelinini övmek için fırsat kollardı.
Oysa eski gelini, bütün bunlara tamamen kayıtsızdı. Sadece davete icabet edip gelir ve giderdi. O kadar ilgisizdi ki, bu tavrı herkes hissediyordu.
Kayınvalidem sürekli Erolun eski karısına karşı ilgisini yeniden canlandırmak için türlü oyunlar denedi. Bazen beni kıskandırmaya çalıştı; evimizi arar, Erol nerede, sen biliyor musun? diye sorardı. Bilmiyorsam, hemen O zaman kesin eski karısının yanındadır, deyip şüphe tohumları ekerdi. Ya da bizzat Erolu ona yollar. Böyle sayısız tuhaflık yaşadım.
İçimde kıskançlık yoktur ama bunlar zamanla canımı sıkmaya başladı. Dışarıdan bakan biri Erol ve eski karısı arasında hiçbir şey olmadığını, olamayacağını kolaylıkla görebilirdi. Ancak onların ortak çocuğu olması her şeyi karmaşıklaştırıyordu. Erol zaman zaman eski karısına nafaka veriyordu. Bazen oğluyla konuşuyor, onu ziyarete getiriyordu. Eski karısı da ne entrika çeviriyor, ne para istiyordu, ne de babanın çocuğuyla görüşmesini engelliyordu. Kısaca medeni insanlar gibi davranıyorlardı. Olmamış, yürütememişlerdi. Şimdi herkes kendi yoluna gitmişti. Birbirine karşı saygılıydılar.
Fakat kayınvalidem bunları anlamamakta ısrarcıydı. Sürekli bir plan, bir kurgu peşindeydi. Ne zaman duracak, ne zaman akıllanacak bilmiyorum. Erol ise umudu halâ bana torun doğurduğum zaman her şeyin düzeleceğinden yana. Fakat ben buna hiç inanmadım…
