66. yaş günümde, oğlumla gelinim ellerinde bir ev iş listesini bana tutuşturduklarında, içimden Eh, başka bir devir başlıyor demek! diye geçirdim.
Çocuklarım Ege turundan eve döndüklerinde ortalık öyle bir huzurluydu ki, sanki az önce bardaktan boşanırcasına yağan yağmur falan hiç olmamış gibi. Sabah güneşi bahçeye uzun gölgeler düşürürken, çimenlerin üstünde minik çiy damlaları parlıyordu, serçeler ise bizim aile entrikalarını hiç takmadan şakıyordu. Ben de garajın üstündeki ufak dairemde, pencerenin önünde dikilip arabanın hafifçe çıtırdayan taşları ezerek bahçeye girmesini izledim.
Oğlum ile gelinim arabadan, Bodrumun, Datçanın, Marmarisin tuzlu rüzgarını üstlerinden atamamış halde, boncuk gibi parlayan yüzlerle indiler. İkizler ise, Anneanneyle köpeği gördük! diye zıplayarak herkesi kendilerine güldürüyordu. Sanki bir kartpostal tablosunda canlanan aile idili… Tabii ki perde arkasında işler çoktan değişmişti. Onlar plajlarda güneşlenip huzur depodan çekedursun, ben o on iki günde, bana emanet ettikleri iş listesinin ötesinde, hayatımı, haysiyetimi ve evimi geri kazandım.
Avukatım, adalet duygusu şahane ama biraz asık suratlı bir adam, bana dosyalarımın sağlam olduğunu söylediğinde, onun Beşiktaştaki mütevazı bürosunda oturmamız bir dönüm noktası oldu. Adım adım açıkladı bana: mülkün tapusunu nasıl tekrar güçlendireceğim, olası hukuki challengeları nasıl karşılarım, evde kimseye yerimi kaptırmam nasıl olur… O an anladım ki, tekrar direksiyona geçme vakti gelmiş.
Çocuklarım Bodrumda soğuk kokteyllerini kıtlarken; bendeniz telefon aç, e-mail gönder, emlak danışmanıyla anlaşmak için takla at… Sağ olsun emlakçı hanım da tam benim derdimi anladı, hızır gibi yetişti. Sonuç: Ev artık başımın tacı, sadece izin verilmiş bir köşe olmaktan çıkıp, şan şerefimle bana ait oldu.
Bir de fark ettim ki, meğerse şu aralar sesim kaybolmuş gitmiş. Eskiden öğrencileri çevreme topladığım, adil davranılması için sesimi yükselttiğim, çocuklarım küçükken onlara masallar okuyan o otoriter ama şefkatli sesim… Onu yeniden buldum. Yine kendi meydanımda, kararlılıkla dimdik duruyorum.
Evlerine döndüklerinde, antrede bıraktığım kısa notu buldular: Evine hoş geldin. Konuşmamız lazım. Ne kin vardı ne sitem. Sadece gerçek. Yıllardır askıya alınan o konuşmanın zamanı gelmişti.
Onlar salona geçip, ikizler oyuncakların içine daldığında yanlarına oturdum. Oğlumun suratında biraz panik, biraz şaşkınlık… Baba, hayırdır? dedi, tatil ışıltısı yüzünden siliniverdi.
Artık aile ne demek, karşılıklı saygı nasıl olur, netleştirmenin zamanı geldi, dedim.
Sonrası hiç kolay değildi tabii ama gerekiyordu. Sınırlar çizildi, anlayışlar tazelendi. İçimizde tedirgin bir umut; konuşmayı yaparken herkes göz göze geldi. Karşılıklı değer, gelecek planı, insanın sevdiklerine gerçekten nasıl özen gösterdiği üstüne konuştuk uzun uzun.
Akşam olurken, Bahçelievlerin üstüne güneş batarken evde taze bir hava esti. Artık yeni bir sayfa açılmıştı. Sadece benim değil, hepimizin hayatında… Ailemizi, bu sefer daha dürüst temeller üstünde, birlikte yeniden inşa etmeye başlayacaktık. Ve gün batarken uzun zamandır hissetmediğim bir duyguya tutundum: Umut.
