Bugün, geçmişime dair derin düşüncelere daldım ve hayatımın en zor ama en değerli dönemini yeniden hatırladım. On beş yaşımda, İstanbulda lisede okurken, henüz onuncu sınıftaydım ve kızımı dünyaya getirdim. Babasının kimliğini beş yıl boyunca kimseye söylemedim; bu sırrı taşımak ağırdı ama zorunlu bir seçim olarak gördüm.
Annem, hamileliğimi oldukça geç fark etti. Çocukluğumdan beri kilolu olduğum için, hızla aldığım kiloların hamilelikten kaynaklandığını düşünmedi. Annem endişelenip beni bir endokrinoloğa götürdü ve orada bütün gerçek ortaya çıktı. Annemin şoku ve öfkesi tarif edilemezdi; yıllarca beni tek başına büyüten annem şimdi genç yaşında bir torunu olduğunu öğrenmişti.
Babamın kimliğini ne soranlara ne de okulumdaki öğretmenlere asla açıklamadım, büyük bir kararlılıkla sustum. Bu haliyle okulda epey konuşulduk. Buna rağmen, vazgeçmedim ve üzerime düşen derslerime dört elle sarıldım. Yaz tatilinde kızımı dünyaya getirdim; Annem, torunuyla ilgilenebilmek için izin aldı ve ben bütün gücümü öğrenimime verdim. Şehrin devlet üniversitesine, burslu olarak kabul edildim. Okurken, bir reklam ajansında yarı zamanlı işte çalıştım. Hem kendi geçimimi hem de kızımın masraflarını karşılayabilmem için ayrıca bir miktar maddi yardımım oldu kaynağını ise kimseyle paylaşmadım.
Kızım büyüdükçe, babasının kimliğini saklamaya devam ettim. Üç yaşına bastığında, reklam ajansındaki işime giderken onu yanımda götürdüm; bir yandan çalışıyor, bir yandan ders çalışıyordum ve bir daire kiralamıştık. Kızımın yaşı küçük olmasına rağmen, gösterdiği zekâ ve öğrenmeye olan merakı beni her gün şaşırtıyordu.
Üniversiteyi bitirdikten sonra aynı reklam ajansında bu kez tam zamanlı çalışmaya başladım. Yaz ayları gelince, kızım altı yaşına girdiğinde, herkesi şoke eden bir gelişme oldu: Eve bir erkek kızımın babası ile geldim. Adı Ademdi. Yıllarca bana maddi desteğini gizli vermişti ama askeri akademiye başvurma planı olduğundan babalığını saklamamız gerekiyordu.
Adem bana TL cinsinden para gönderiyor, üniversitedeyken gizli gizli kızıyla görüşüyordu. Askeri akademiden mezun olduktan sonra, artık zamanı geldiğini düşünerek benimle evlenmeye karar verdi; ben de onu altı yıl boyunca sabırla beklemiştim. Birlikte bir erkek çocuk sahibi olduk. Kızımız şu anda üçüncü sınıfı bitiriyor ve ailemizdeki neşenin, sevginin ve umudun en parlak ve değerli parçası olmaya devam ediyor.
Hayat bazen bizi beklenmedik sınavlardan geçiriyor. Her şeye rağmen, azimle, sabırla ve sevgiyle zorlukların üstesinden geldik. Şimdi, ailemle birlikte yeni umutlarla dolu günlere adım atıyor ve yaşadıklarımızı içimde şükranla saklıyorum.
