Kitapları kapağına bakarak yargılamamak gerektiğini bugünkü olaydan sonra bir kez daha anladım. İnsan bazen hayatın ona vereceği dersi hiç beklemediği bir anda ve hiç beklemediği bir kişiden alıyor.
**Giriş: Enfes Lüks ve Zor Bir Durum**
Bugün İstanbulun en gözde özel kolejinin giriş holünde beklerken, üzerimde takım elbisemin verdiği güvenle etrafıma bakıyordum. Mermerler ışıl ışıl parlıyordu, altın rengi detaylar lüksü her adımda hissettiriyordu. Tam o sırada önümde, gayet sade giyimli, kot pantolon ve sıradan bir kazakla bir kadın belirdi, yanında da küçük oğlu. Kadına şöyle bir baktım, istemsizce kaşlarımı kaldırdım. Gözlerim istemsizce şaşkınlıktan büyüdü.
Kaba bir ifadeyle:
Hanımefendi, hayır köşesinin masası bodrum katta. VIP alanını lütfen kirletmeyin, dedim.
**Sessiz Güç: Kadının Cevabı**
Kadın gözünü dahi kırpmadan bana göz ucuyla baktı. Elini oğlunun elinden çekmedi bile. Sesi gayet sakin ve kararlıydı:
Bizim sırada beklememize gerek yok, dedi soğukkanlı bir şekilde.
**Tehdit ve Baskı**
Kollarımı göğsümde birleştirip, parfümümün verdiği özgüvenle bir adım daha yaklaştım. Safi öfke ve küçümseme içindeydim.
Öyleyse hemen buradan çıkın. Yoksa kolejimizin kurucusuna kadar gideceğim ve sizi bizzat dışarı attıracağım!
**Gerçek Patron Ortaya Çıkıyor**
Kadın korkmak bir yana cebinden ağır bir altın anahtarlıkla birlikte bordo bir kart çıkardı. Kartı, müdür odasının devasa cam kapısındaki cihaza tutunca kilit tık diye açıldı. Kadın bana öyle bir baktı ki, içim ürperdi.
Ben kurucuyum, dedi buz gibi bir sesle. Ve oğlunuzun başvurusu ile ilgili olarak…
**Geri Dönüşü Olmayan Son**
Kadın sekreterin masasından oğluma ait kalınca bir başvuru dosyasını aldı. Masadaki devasa kağıt parçalayıcıya yaklaştı, dosyayı çekinmeden dar açıklıktan uzattı ve bir anda parmaklarını çekti.
Kağıtlar hızla makinanın içinde şerit gibi kaybolmaya başladı.
HAYIR! diye haykırdım, dehşetle öne fırladım.
Parmak uçlarım son sayfaların köşesine anca dokunmuştu ki, makinadan sürüklenip gittiler…
**Dersin En Acı Yanı**
Dizlerimin üstüne çöktüm, çaresizlikle kalan kağıt şeritlerini elime geçirmeye çalıştım, ama artık çok geçti. Parayla, çevreyle kurduğuma inandığım kusursuz dünya, birkaç saniyede yok olmuştu.
Lütfen, ben ben bilmiyordum, dedim kekelerken, gözümde yaşlarla ona bakarken. Bir yanlış anlaşılma oldu. Oğlum en iyi öğrencilerden biridir, bu okulu kazanmak bizim ailemiz için her şeydi!
Kadın, yani kurucumuz, bana acımadan baktı.
Biz burada çocuklara sadece matematik ya da ekonomi öğretmiyoruz. Onlara insanlığı, saygıyı ve etik değerleri gösteriyoruz. Siz insanlara nasıl davranacağınızı bilmezken nasıl lider yetiştireceksiniz? diye duraksadı, makinanın sesi kesilene kadar bekledi. Oğlunuz burada okuyamaz. Çünkü mesele notlar değil, evde gördüğü örnektir.
Tamam! Hatasız kul olmaz! Yardım fonunuza yüklü bir bağış yapacağım dedim, çaresizce arkasından seslendim.
O ise, kapının eşiğinde durup arkasına bile bakmadan şöyle dedi:
Paranız sizde kalsın. Eminim başka bir şehirdeki özel bir okula başvuru yapmak için gereken ücreti biriktirirsiniz. Çünkü bugünden sonra bu semtte hiçbir saygın okul oğlunuzun başvurusunu kabul etmeyecek. Ders bitti.
Sertçe kapıyı kapattı. Lüks salonda, etrafa saçılmış kâğıt parçalarıyla bir başıma kaldım.
**Günün Dersi:** Saygı, borsada kazanılacak bir değer değildir. Ve bazen tek bir yanlış kelime, sizi bütün geleceğinizden edebilir. Bugün bunu çok acı bir şekilde öğrendim.
