Düğün, Mustafa ve Gülşenin hayatının en mutlu günü olmalıydı. Boğaza nazır lüks bir restoran, İstanbulun seçkin davetlileri, çiçeklere harcanan on binlerce lira… Fakat tüm bu parıltının ardında gizlenen acı gerçek, gecenin ortasında kabus gibi ortaya döküldü.
Sahne 1: Mutluluktan Sızan Zehir
Baş masada Gülşen, özel tasarım gelinliğiyle ışıldıyordu. Fakat fotoğrafçı başka yöne döner dönmez, aniden Mustafanın kulağına eğilip buz gibi bir fısıltıyla konuştu:
“Şuna baksana, annenin uyduruk elbisesi bütün fotoğraflarımı berbat ediyor. Fotoğrafçıya söyle, onu kadrajdan çıkarsın; ya da alıp salonun en ucuna oturtsun!”
Sahne 2: Anne
Mustafa gözleriyle Gülşenin işaret ettiği yere baktı. Salonun tam ortasında, yaşanmışlığı yüzünde duran annesi oturuyordu. Eski, solmuş bir elbise; nasırlı elleri masa örtüsüne gerginlikle yapışmış… Lükse alışık değildi, ama gözlerinde oğluna karşı duyduğu derin gurur ışıldıyordu.
Sahne 3: Acı Hakikat
Mustafanın kalbi bir anlık duraksadı. Tertemiz smokinine, sonra annesinin çıplak parmağına baktı.
“Sadece benim şu smokinimi alabilmek için tek altın yüzüğünü sattı,” dedi içi yanarak.
Sahne 4: Soğuk Bir Kalp
Gülşen sadece küçümseyerek gözlerini devirdi.
“Ee? Yine de gelip burada görselimi mahvetmesine izin veremem! Hemen hallet bunu!”
Sahne 5: Karar
O sırada, Mustafanın içinden bir şey koptu. Yavaşça arkasına yaslandı, göğsündeki pahalı çiçek iğnesini söktü ve meydan okur bakışlarla düğün masasının üstüne, Gülşenin önüne bıraktı.
“Hallediyorum,” dedi kararlıca.
Sahne 6: Beklenmeyen Son
Mustafa ayağa kalkıp salon boyunca yürüdü. Davetliler nefesini tuttu. Gülşen yerinde donakaldı, herkes onun duruma el koyacağını sandı.
Ama Mustafa, annesinin önünde diz çöktü ve ellerini gözyaşları içinde öptü.
“Anne, hakkını helal et.” Sesi bütün salonda yankılandı. “Hadi gel, burası senin sevgini değerli bulmayanların yeri değil.”
Annesinin kalkmasına yardım etti, koluna girip yavaşça çıkışa yöneldiler.
“Mustafa! Dur! Geri dön!” Gülşenin sesi öfke ve utançla çatladı, yüzü tanınmaz haldeydi.
Mustafa kapıdan çıkarken dönüp son kez baktı:
“Haklısın Gülşen, estetik önemli. Ama hayatımda senin kadar çirkin bir ruha yer yok. Bu düğün burada biter.”
O gece Mustafa, mükemmel gelini altın sarısı süslerin içinde tek başına bırakırken, en kıymetlisinionurunu ve annesinin sevgisiniyanında götürdü. Dışarıda rüzgar gibi uyandığında, her şey bir rüyaydı; ama göğsündeki onur hala sıcacıktı.
