Tek oğlumuz, evlenmek istediğini söylediğinde çok şaşırdık henüz 22 yaşında. Ama eşimle birlikte ona karşı çıkmamaya karar verdik, çünkü biz de genç yaşta evlenmiştik. Eşim evlenirken henüz 22, ben ise 19 yaşındaydım. Demek ki bu onun kaderiymiş. Ayrıca gelin adayını da sevmiştik: Güler adında, oğlumuzla aynı üniversitede, aynı bölümde okuyordu. Durumun ciddiyetini fark edince hemen düğün hazırlıklarına başladık. Tek oğlumuz olduğundan ona layık bir düğün yapmak istedik.
Geleneklere uygun olarak, ben ve eşim, oğlumuzun nişanlısı Gülerin ailesini ziyarete gitmeye karar verdik. Kız hakkında fazla bir bilgimiz yoktu, sadece birkaç kez oğlumuzun yanında görmüştük. Gülerin annesiyle beraber, şehrimize yakın bir köyde yaşadıklarını biliyorduk. O yüzden, dünür olmaya gittik. Gelmeden önce Gülerin annesi Sevim Hanıma haber verdik.
Eşim çiçek aldı, ben de bir tepsi baklava yaptım, öyle yola koyulduk. Eve girdiğimizde ilk dikkatimizi çeken şey, bahçenin pırıl pırıl ve düzenli olmasıydı.
Ev eski olsa da tertemiz ve çok bakımlıydı. Kapıda bizi, müstakbel dünürümüz Sevim Hanım karşıladı. İlk andan itibaren kendisini çok sevdik, zarif ve hoşsohbet bir kadındı. Sevim Hanım, bizi masaya davet etti. Sofrada çeşit çeşit, özenle hazırlanmış yöresel yemekler vardı. Çok güzel vakit geçirdik; Sevim Hanımın harika biri olduğu iyice belli oldu. Yalnız düğünle ilgili bir karara varamadık, çünkü Sevim Hanım açıkça düğün masraflarını karşılayacak maddi gücü olmadığını söyledi. O an Gülerin ne kadar mahcup olduğunu fark ettik. Oğlumuz da bu duruma çok üzüldü, çünkü düğünü kendisi için değil, Güler çok istediği için yapmayı arzuluyordu.
Biz eşimle düğünden vazgeçmeye niyetlenmedik. Oğlumuza söz verdik; kendi imkanlarımızla düğünü yapacağımızı söyledik, sonrası ne olursa olur, hayat gösterir dedik.
O gün Sevim Hanıma, kendi tarafından önemli birkaç misafir çağırmasını söyledik. Zaten misafirler elleri boş gelmezler. Verdikleri zarflardaki para, restorandaki masalarının ödemesini karşılar dedik. Sevim Hanım önce kararsız kalsa da, sonunda çocuklar için önerimizi kabul etti.
Düğünden birkaç gün önce kapımız çalındı. Kapıda Sevim Hanım duruyordu. Ziyaretine şaşırdık, hemen içeri aldık, çay ikram ettik. Sevim Hanım uzun süre nasıl başlayacağını bilemedi, sonra çantasından beyaz bir zarf çıkardı, içinde bir miktar para vardı. Meğer önerimize mahcup olduğu için bankadan kredi çekmiş. Biz ısrarla o parayı geri götürüp bankaya yatırmasını istedik, çünkü evlerinde ne kadar sade ve mütevazı bir hayat sürdüklerine bizzat şahit olmuştuk. Ancak Sevim Hanım kararını vermişti, ikna edemedik. Düğünü çok güzel şekilde, keyifle yaptık.
Çocuklar çok mutluydu. Düğünde Sevim Hanım bizi bir kez daha şaşırttı: Yalnızca akıllı ve çalışkan değil, aynı zamanda çok alımlı bir kadındı. Sevim Hanım daha 45 yaşında, yıllar önce eşinden ayrılmış, kızını tek başına büyütmüş. Düğünde adeta bambaşka bir insana dönüştü; saçları, makyajı, elbisesiyle göz kamaştırıyordu. Bunu biz de fark ettik, diğer misafirler de. Misafirler arasında eşimin abisi Kemal Bey de vardı. Kemal 46 yaşında, o da yıllar önce boşanmış, 10 yıldır Almanyada çalışıyor. Bu sefer yeğeninin düğünü için Türkiyeye gelmişti. Gece boyunca Kemal Beyin gözleri hep Sevim Hanımın üzerindeydi. Düğünden sonra, Türkiyede biraz daha kalmayı düşündüğünü söyledi ve sebebini tahmin etmek zor değildi…
Bir hafta sonra yine Sevim Hanımın köyüne doğru yola çıktık, ama bu kez dünür değil, Kemalin adına Sevim Hanıma talip olmaya gidiyorduk. Kemal ve Sevim Hanımın arası çok iyi oldu, kısa süre sonra evlendiler ve birkaç ay içinde Kemal, eşini de yanında götürdü Almanyaya. Böylece dünürüm hem akrabam oldu hem de çok iyi bir dostum olarak hayatımda yer aldı.
Sevim Hanım çok iyi bir insan; onun mutlu olmayı sonuna kadar hak ettiğini düşünüyorum. Hayatta en önemli olan sevgiyle, iyi niyetle ve dürüstlükle yol almaktır. Mutluluk da çoğu zaman en beklemediğimiz anda, en güzel biçimiyle karşımıza çıkar.
