Bir kitap kapağına ya da bir insanın kıyafetine bakıp karar vermek Hayatın gerçeği hiç de böyle değil. İstanbulun en gözde otomobil galerilerinden birinde yaşanan bu olay, ders niteliğinde.
Pırıl pırıl, cam gibi ışıldayan showroomun tam ortasında bir adam duruyordu. Üzerinde sade, gri bir kapüşonlu ve eski, bol kesimli kot pantolon vardı. Yeni model spor arabanın kaportasını sessizce inceliyordu. O sırada, topuklu ayakkabılarıyla hızlı adımlarla gelen bir kadın yönetici gözüktü. Üzerinde ütüsü henüz bozulmamış, modaya uygun bir takım, yüzünde ise küçümseyici bir ifade vardı.
Bir adım önünde durup, bakışındaki kibri saklamadan eliyle kapıyı gösterdi:
Otobüs durağı şurada, canım. Arabadan uzak dur, bak, bu arabanın fiyatına gözün bile yetmez. Üzerine dokunma, boya izleri kalacak!
Adam yerinden hiç kıpırdamadı. Sakinliğini koruyarak sadece saatinine kısa bir bakış attı. Tam bu sırada galeri müdürünün odasının kapısı hızla açıldı, içerden müdür telaşla çıktı. Kravatını aceleyle düzeltiyor, ceketinin düğmelerini kapatıyordu.
Müdür, şaşkınlıktan donakalan kadının yanından öylece geçti, bir an bile bakmadan doğrudan kapüşonlu adamın önünde durdu. Derin bir saygı ile eğildi:
Hoş geldiniz efendim! Özür dileriz, sizi bu kadar erken beklemiyorduk. Tüm galerinin sahibi bizzat buraya geleceksiniz, hiç düşünmemiştik!
Kadının rengi attı. Az önceki kibir ve özgüven uçup gitmiş, donakalmıştı. Kapüşonlu adam yavaşça ona döndü. Bakışında öfke değil; yalnızca sessiz bir hayal kırıklığı vardı. Birkaç adım yaklaşarak alçak sesle söyledi:
Biliyor musunuz, bugün buraya size terfi kararı vermek için geldim. Ama insanlara yaklaşımınız, kararımı çok daha kolay kıldı.
Kadın derin bir nefes almaya çalıştı, bir şeyler söylemeye hazırlandı ama kelimeler boğazında düğümlendi.
Adam, tekrar galeri müdürüne döndü ve net bir şekilde konuştu:
Cebimde parası olup olmamasına göre insan taşımaya çalışanları şirketimizde istemiyorum. Bugün işten çıkarılmasını sağlayın. Ve şu arabanın anahtarlarını bana hazırlayın, kendim götüreceğim.
Adam, kapüşonlunun cebinden basit bir plastik kart çıkardı. Ama bu, sınırsız limiti olan özel bir siyah karttı. Müdüre uzattı. Kadın, hayatının hatasını anladığında artık çok geçti; bir dakika önce önemsiz diye gördüğü adam, tek kelimeyle kariyerini bitirmişti. Çünkü o, sadece kapüşonlu diye onun saygıyı hak etmediğine karar vermişti.
Sonuç: Parayla araba alabilirsin, ama insanlık alamazsın. İnsanları dış görünüşlerine ya da maddi durumlarına göre asla yargılama. Unutma, karşındaki kişinin kim olduğunu asla bilemezsin.
