Yaşlılıkta çocuklarım birden anneleri olduğumu hatırladı, ama onların bana nasıl davrandığını asla unutamam
Kocam genç bir kadına kaçınca, çocuklarım hemen onun tarafını tuttu ne de olsa o, büyük bir fabrikanın saygın müdürüydü. Yıllarca beni hiç hatırlamadılar, ben ise yokluğun dibini gördüm. Geçenlerde eski kocam öldü ve sonunda anlaşıldı ki, tüm mal varlığını genç eşine bırakmış.
Tam da bu noktada çocuklarım beni hatırlamaya başladı. Şimdi sık sık beni ziyaret ediyorlar, ama ben nedenini çok iyi biliyorum… Geçenlerde kızım hafiften imalarda bulunmaya başladı: Anneciğim, geleceğimizi düşünsek mi, vasiyet falan… dedikçe dedim ki: Siz daha sürprizimi görmediniz. Ama ölümümden sonra öğrenirsiniz.
Yaşlılıkta çocuklarım birden anneleri olduğumu hatırladı, ama onların bana nasıl davrandığını asla unutamam
Yıllar geçti, ben ise sanki dünyanın ücra köşesinde kaybolmuş gibi hissettim kendimi. Çocuklarım bana hep başkasına bakar gibi baktı, adeta farklı diller konuşuyorduk.
Kocamdan boşandığımda, çocuklarla ilişkim de resmen bitmişti. Tabii ki onlar babalarının yanında yer aldılar adam fabrikada müdürdü, taş gibi saygın adamdı.
Açık konuşayım, onun yanında olmak onlar için daha avantajlıydı. Ben mi? Ben öylece kaldım, terk edilmiş bir eş, unutulmuş bir anne olarak.
Yıllarca kimse aramadı sormadı, ben ise ancak ortak tanıdıklardan çocuklarımın babaları ve genç eşiyle kulüplerde gezdiğini, lüks restoranlarda yemek yediğini, hayaller kurduklarını duydum.
Bense bomboş evimde kala kaldım. Her yeni haber, cam kırığı gibi batıyor, yaralıyor insanı.
Bir noktada anladım ki: Kendi hayatımı yaşamalıyım. Yurtdışına çalışmaya gittim. Yıllar sonra ilk defa kendimi özgür hissettim.
Yaşlılıkta çocuklarım birden anneleri olduğumu hatırladı, ama onların bana nasıl davrandığını asla unutamam
Çalışmamın sonuna doğru, hayatımı baştan aşağı değiştirecek kadar para biriktirdim. Eve döndüğümde, evi baştan aşağı yeniledim. Yepyeni koltuklar, beyaz eşyalar, biraz da yaşlılık için kenara Türk lirası.
Çocuklarım ise kendi hayatlarını kurdu. Büyük düğünler yaptılar, çocukları oldu, kutlamalar… Hep uzaktan duydum. Sonra bir sabah haber geldi: Eski kocam kalpten gitmiş. Bütün mirasını genç hanıma bırakmış.
Benim oğlanla kız ortada kaldı. Bütün umutları bir anda tatlı anılara dönüştü.
Önce küçük hediyelerle ziyaretime geldiler. Çikolatalar, portakallar, Anneciğim nasılsın? sohbetleri… Güya keyifli ziyaret! İçten içe onların kafasında aylık hesaplar döndüğünü biliyordum tabii.
Tam 72 yaşına geldim. Sağlığım yerinde, keyfim gıcır. Yakın zamanda kızım yine başladı lafı döndürüp dolaştırmaya: Acaba bir vasiyet planlasak mı annem? Geçenlerde torunum uğradı hani daha geçen yıl evlenen torunum.
Babaanne, burada tek başına sıkılmıyor musun? diye sordu masum bir ifadeyle.
Hayır kuzum, burada keyfim yerinde, dedim.
Yaşlılıkta çocuklarım birden anneleri olduğumu hatırladı, ama onların bana nasıl davrandığını asla unutamam
Ama ev de bayağı büyük dedi. Her gün sil, süpür zor olmuyor mu? Belki biz eşimle taşınsak? Hem sana eğlence, hem de biz kira vermeyiz, işimize gelir.
Tebessüm ettim. Hesap kitap belli.
Kira vermeyeceksiniz de nereden çıkıyor? Size indirimli bir kira yazarım, dedim.
Torun bir an bocaladı. Belli ki kapıları ardına kadar açmamı istedi, Alın her şey sizin olsun! dememi bekliyordu. Ama benim aklımda başka bir plan var.
Daha yıllar önce, evimin ölümümden sonra satılıp paranın tamamının hasta çocuklara yardım vakfına bağışlanmasını belirten vasiyetimi hazırlamıştım.
Kızım bunu duyunca ortalığı ayağa kaldırdı. Aradı, bağırdı, Anne nasıl bu kadar adaletsiz olursun, torunlarının geleceğini elinden alıyorsun! dedi. Sonra oğlum geldi, tatlı dille İstersen yanında bakarım anne, dert etme hikâyeleri anlattı. Ama birden bire ortaya çıkan sevgileri beni hiç etkilemedi.
Siz olsanız, torununuzu evinize buyur eder miydiniz?
