62 yaşındaydım, aşık olduğumda… Sonra ablasıyla yaptığı konuşmayı yanlışlıkla duydum.
Altmışlı yaşlarda, yirmili yaşlarda gibi aşık olunabileceğini hiç hayal edemezdim. Parmaklarım titreyene, yanaklarım kızarana kadar. Arkadaşlarım gülüyor, başlarını sallıyordu ve ben içten içe parlıyordum. Onun adı Hakan’dı, benden biraz daha yaşlıydı — sakin, entelektüel, kadife sesli ve iyi gözlü bir adam. Tesadüfen tanıştık: şehirdeki kültür merkezinde bir klasik müzik gecesi vardı ve arada yanımda belirdi. Sohbet başladı — ve sanki hemen aynı frekansta olduğumuzu anladık.
O akşamda farklı bir tazelik vardı. Dışarıda hafif bir yaz yağmuru, ıslak ıhlamur kokusu, asfaltta biriken su birikintileri… Eve dönerken, hayatımda yeni bir bölüm açıldığını hissettim.
Hakan’la sık sık görüşmeye başladık. Tiyatroya, kafelere gidiyor, kitapları ve filmleri tartışıyorduk. O, kendi hayatından bahsediyor, ben de kendi hayatımdan, dul oluşumdan, yalnızlığın uzun süre insanı nasıl sabırlı ve sessiz yapabileceğinden. Sonra, göl kenarındaki evine gitmeyi teklif etti. Kabul ettim.
Orası masal gibiydi: gökyüzüne kadar uzanan çam ağaçları, sessiz su, yaprakların arasından süzülen güneş ışığı. Orada birkaç güzel gün geçirdik. Ancak bir gece Hakan, ablasının sorunları olduğunu söyleyerek acilen şehre gitmesi gerektiğini söyledi. Yalnız kaldım. Daha sonra telefonu masanın üzerinde titreşti. Ekranda “Meral” yazıyordu. Cihazı ellememekle birlikte, içime bir endişe düştü.
Döndüğünde dikkatlice sordum — Meral kim? Hakan hafif bir gülümsemeyle yanıtladı: ablam. Hastalandı, borçları var, ona yardım ediyorum. Her şey samimi görünüyordu. Ama o günden sonra sık sık gidip gelmeye başladı, sanki bir şey onu benden uzağa çekiyordu. “Meral”den gelen telefon aramaları sıklaştı. Görmezden gelmek zorlaştı. Ama sustum. Kırılgan mutluluğumu yitirmekten korkuyordum.
Bir gece uyandım. Yanımda değildi. Yarı açık kapıdan mutfak tarafında sesini duydum:
— Meral, lütfen biraz daha sabret… Hayır, o hiçbir şey bilmiyor. Henüz şüphelenmiyor. Her şeyi çözeceğim, sadece zamana ihtiyacım var…
Donup kaldım. “O hiçbir şey bilmiyor” — bu belli ki benimle ilgili. Ama ben neyi bilmiyorum? O neyi saklıyor? Geri döndüğünde, uyuyor gibi yaptım. Kalbim, göğsümde çekiç gibi atıyordu.
Sabah bahçeye çıktım — sanki meyve toplamaya, aslında sadece nefes almak ve düşünmek için. Bir arkadaşıma telefon ettim:
— Ayşe, ne yapacağımı bilmiyorum. Benden bir şey sakladığını düşünüyorum. Yine bir aldatılma korkusu…
Ayşe sessizdi, sonra sadece şöyle dedi:
— Sor. Gerçek olmadan onunla yaşayamazsın. Ve gerçek acı verse de — sonuçta öğrenmen boşuna olmayacak.
Hakan “seyahatten” döndüğünde cesaretimi topladım.
— Hakan, konuşmanı duydum. Benim hiçbir şey bilmediğimi söylediğin kısmı. Lütfen bana neler olup bittiğini anlat.
Rengi soldu. Sonra derin bir nefes verdi:
— Affet. Sana yalan söylemek istemedim. Meral gerçekten ablam. Feci borçların içine girdi. Ne varsa ipotek ettirdim — bu evi bile. Eğer öğrenirsen gideceğinden korktum. Seni kaybetmek istemedim sadece…
Gözlerimdeki yaşlar belirdi. En kötüsünü bekliyordum: çifte yaşam, aldatılma, ihanet. Ama meğer ablasını ve bizi kurtarmaya çalışıyormuş.
— Gitmem, — sessizce dedim. — Yalnız olmanın nasıl bir his olduğunu çok iyi biliyorum. Bana güvenirsen — üstesinden geliriz. Birlikte.
Beni sıkıca sarıldı. Ve uzun zamandır ilk kez kalbimi açmanın iyi bir fikir olduğunu hissettim. Daha sonra Meral ile birlikte konuştuk. Belgeleriyle ilgilenmesine yardımcı oldum, bir avukat buldum. Sadece bir çift olmanın ötesine geçtik — gerçek bir aile olduk.
Altmış iki yaşındayım. Ama artık kesinlikle biliyorum — içimde aşk yaşadığı sürece yaş bir engel değilmiş. Önemli olan kalbinizin sesini dinlemekten korkmamak. Ve yanınızda, her türlü korkuyu aşabileceğiniz birinin olması. Çünkü sadece birlikte ve dürüstlükle — mutluluk mümkün.
