Ben Orhan Demir. İstanbul’un kıyısında, rüzgarlı bir sokakta yaşıyorum. 52 yaşındayım ve artık hiçbir şeyim yok. Ne eşim, ne ailem, ne çocuklarım, ne de işim var – yalnızca içimi kemiren bir boşluk. Kendi ellerimle inşa ettiğim dünyayı yine kendi ellerimle yıktım; şimdi bu enkazın başında durup, kendi açtığım uçuruma bakıyorum.
Oya ile 30 yıl birlikteydik. Evimizin ekmeğini ben kazanırdım, o da yuva sıcaklığını korurdu. Onun evde oluşunu seviyordum, onu başkalarıyla paylaşmak zorunda değildim. Ancak zamanla, onun ilgisi, alışkanlıkları ve sesi beni rahatsız etmeye başladı. Aşk zamanla söndü, rutinin karanlığında kayboldu. Bunun böyle olması gerektiğini düşündüm; bu gri düzen benim için rahattı. Fakat sonra kader beni teste tabi tuttu ve ben bu sınavı geçemedim.
Bir akşam bir barda, 32 yaşındaki genç ve gözleri ışıl ışıl parlayan Zeynep ile tanıştım. O, ölü gibi hissettiğim hayatımda taze bir nefes gibiydi. Görüşmeye başladık ve kısa sürede onunla bir ilişkim oldu. İki ay boyunca iki hayat yaşadım, ama sonunda eve Oya’ya dönmek istemediğimi fark ettim. Zeynep’e aşık olduğumu zannediyordum. Onunla evlenmek, hayatımı onunla sürdürmek istedim.
Cesaretimi toplayıp Oya’ya her şeyi anlattım. Bana sadece boş bir bakışla baktı ve başıyla onayladı. Hislerinin tükendiğini düşündüm. Ama şimdi, onu ne kadar derinden yaraladığımı görüyorum. Boşandık. Çocuklarımızın büyüdüğü, geçmişimizin anılarını barındıran evi sattık. Zeynep bana Oya’ya hiçbir şey bırakmamamı söyledi. Onu dinledim ve paramı alıp Zeynep’e geniş bir ev aldım. Oya ise küçük bir daireye razı oldu. Ona maddi destekte bile bulunmadım. Çalışacak bir işi olmadığını biliyordum ama umursamadım. Oğullarım, Arda ve Cem, benimle iletişimi kestiler ve beni hain ilan ettiler. O zaman umursamadım; çünkü Zeynep vardı, yeni bir hayat vardı.
Zeynep’in hamile olduğunu öğrendim ve doğacak çocuğumuzu dört gözle bekledim. Ama doğumdan sonra, bebek ne bana ne de ona benziyordu. Arkadaşlarım şüphelendi, abim beni uyardı ama ben gerçeği görmek istemedim. Zeynep ile hayatım cehenneme döndü. Gece-gündüz çalışıyor, evi ve çocuğu çekip çeviriyor, ama Zeynep sürekli para istiyor ve geceleri kayboluyordu. Evsiz, düzensiz bir ev, sürekli kavgalar… İşimi kaybettim, yorgunluk ve öfke bana pahalıya mal oldu. Üç yıl bu kâbusun içinde yaşadım, sonunda abim beni bir DNA testi yapmaya zorladı. Sonuç bir tokat gibi yüzüme çarptı: çocuk benim değildi.
Gerçeği öğrendiğim gün Zeynep’ten boşandım. O, götürebildiği her şeyi alarak kayboldu. Yalnızdım; ne eşim, ne oğullarım, ne de gücüm vardı. Oya’ya dönmeye karar verdim. Çiçekler, şarap ve bir pasta alıp onun kapısını çaldım. Ancak, onun dairesinde başka biri yaşıyordu. Oya’nın yeni bir adresi olduğunu öğrendim. Ümit içinde oraya gittim. Kapıyı bir adam açtı. Oya iş bulmuş, bir meslektaşıyla evlenmiş, hayatından memnun ve mutluydu. Onu hiç bu kadar mutlu görmemiştim. Bana ihtiyaç duymadan yeni bir hayat kurmuştu.
Sonraları onu bir kafede gördüm. Diz çöküp yalvardım, geri dönmesi için. Bana zavallı biri gibi baktı ve arkasına bile bakmadan gitti. Şimdi ne kadar aptalca davrandığımı görüyorum. Neden 30 yılı birlikte geçirdiğim kadını bıraktım? Genç bir kadın uğruna ailemi neden feda ettim? Zeynep, benden her şeyi aldı ve bir ilüzyon için mi kendimi kandırdım? 52 yaşındayım ve şimdi koca bir hiçim. Oğullarım telefonlarıma çıkmıyor, işim elimden kayıp gitti. Değer verdiğim her şeyi kaybettim; tek suçlu benim.
Her gece rüyalarımda Oya’nın sakin gözlerini, sesini ve sıcaklığını görüyorum. Soğuk yalnızlığa uyanıp, onu kendi ellerimle hayatımdan çıkardığımı anlıyorum. Beni beklemiyor, affetmeyecek, zaten affı hak etmiyorum. Hatalarım, ruhumu dağlayan bir mühür gibi. Zamanı geri almak isterdim ama artık çok geç. Şimdi İstanbul’un sokaklarında kendi yarattığım hayaleti arayan bir hayalet gibi dolanıyorum. Artık elimde sadece pişmanlık var ve bu yükü tek başıma taşıyorum bilerek, hiçbir şeyi düzeltemeyeceğimi…
