Annemi evden kovmak zorunda kaldım. Artık onun davranışlarına tahammül edemiyordum.
Çocukken annem benim için tüm dünyaydı. Küçük kasabamız Rize’de çocukken, aramızdaki ilişkinin dünyanın en sıcak ve en sağlam ilişkisi olduğuna inanıyordum. Bana gözkulak olur, uyurken masallar okur, okula gitmeden önce saçlarımı örerdi. Bu sıcaklık, bu bağ, bu huzur sanki sonsuza kadar sürecekti.
Ancak yaşım ilerledikçe, onun ilgisinin boğucu bir kontrole dönüştüğünü fark etmeye başladım. Ne yediğimi, kimlerle arkadaşlık ettiğimi, hangi eteği giydiğimi takip ediyordu. En ufak bir itirazımda, gözyaşları ve bağırışlarla dolu bir kavga patlak veriyordu.
— Seni büyütmek için hayatımı verdim! Sen ise… — diyordu, kendi fikrimi savunduğumda.
Yıllar geçtikçe, durum daha da kötüleşti. Büyüdüm, Serkan’la evlendim, Mert adında bir oğlumuz oldu. Ama annem beni yetişkin bir kadın olarak görmek istemiyordu. Habersizce hayatımıza dalıyor, mutfakta hüküm sürüyor, eşime direktifler veriyordu, sanki o onun çalışanıymış gibi.
— O çocuk tutmayı beceremiyor! — diye kızıyordu. — Sen ise yemek yapmayı bile öğrenemedin, kocana ne yediriyorsun, utanç verici!
Nazikçe artık kendi ailem ve kendi kurallarım olduğunu anlatmaya çalıştım, ama o laflarımı duymazlıktan geldi.
— Bu benim evim! — diye ısrar ediyordu.
Gerçekte de öyleydi. Rahmetli anneannemden kalan evimizde yaşıyorduk, bu da ona üzerimde tam bir hâkimiyet illüzyonu veriyordu.
Ama her şeyin bir sınırı vardır ve benimki o kötü günde geldi.
İşten yorgun ama mutlu döndüm — terfi almıştım. Serkan’la bu sevinci paylaşmak, bir şişe şarap açmak, kutlamak istiyordum. Ancak eve geldiğimde bir kâbusla karşılaştım. Salonda annem oturuyordu ve karşısında Mert ağlayarak ellerine yüzünü gömmüştü.
— Ne oldu? — diye koştum oğlumun yanına, kalbim onun gözyaşlarıyla sıkıştı.
— Anneanne senin kötü bir anne olduğunu söyledi… Onunla yaşamamın daha iyi olacağını söyledi, — derken vücudu titriyordu.
Bir şeyler içimde koptu. Öfke, acı, kırgınlık — hepsi tek bir alev topunda birleşti.
— Bütün sınırları aştın anne! — sesim titriyordu, bağırmaya hazırdı.
O ise sadece omuz silkti, sanki hiçbir şey olmamış gibi:
— Gerçeği söyledim. Sürekli iştesin, çocuk başıboş büyüyor. Sen nasıl bir annesin?
— Ne biçim anne?! — diye nefesim kesilerek tekrar sordum. — Peki sen iyiydin de kemerle dövdüğünde mi, kendi kurallarınla yaşamayı zorladığında mı, nefes aldırmadığında mı?
İlk kez gözlerinde bir şaşkınlık gördüm. İtiraz etmeye açtı ağzını ama kendinden emin hâli gitmişti.
— Nankörsün! — diye çıkıştı ama sesi zayıf, kırılmıştı.
Derin bir nefes aldım ve içimi yakan o sözleri söyledim:
— Bu evde artık sana yer yok. Git.
Annem kalktı, kapıyı çarptı, camlar zangırdadı ve gitti. O günden beri geri dönmedi.
İlk günler cehennem gibiydi. Suçluluk duygusu beni boğdu, içimdeki boşluk sonsuzdu. Kendime sık sık soruyordum: Annemi nasıl evden kovabilirdim? Ama sonra bir hafifleme geldi — sanki omuzlarımdan ağır bir taş kalktı. Evde annemin daimi memnuniyetsizliği olmadan huzur hâkim oldu. Serkan’la nihayet kendi hayatımızın, kendi ailemizin efendisi olduk.
Annem ise… şehirde bir yerde iş buldu, bir oda kiraladı. Ara sıra bağlantı kurmaya çalışıyor — arıyor, kısa mesajlar yazıyor. Ama artık beni vicdan borcuyla ya da manipülasyonlarla kandıracak küçük bir kız değilim. Artık kendi dünyama kimin gireceğine, kimin uzakta kalacağına ben karar veriyorum. Ve bu seçim, özgürlüğe attığım ilk adım.”
