Kayınvalidemle baş edememekten yoruldum, oğlunun kendi ailesini kurmasına hala alışamadı.
Sinirlerim altüst olmuş durumda. Eşimle dört yıldır evliyiz ama annesi hâlâ “oğlunun” beni bırakıp onun yanına döneceğini umuyor. Davranışları artık kabul edilemez bir hâl aldı. Onunla normal bir ilişki kurmaya çalıştım, taşkınlıklarına göz yumdum ama sonuç alamadım. Ne yapacağımı bilmiyorum.
Her şey yedi yıl önce, eşimle yeni tanıştığımız günlerde başladı. İkimiz de üniversitedeydik ve ailelerimizle yaşıyorduk. Tanıştıktan iki ay sonra onu ailemle tanıştırdım, ama o beni kendi ailesiyle tanıştırmak için acele etmedi. Annesiyle tanışmamız ancak bir yıl sonra gerçekleşti.
Bu süre zarfında sürekli bahaneler uyduruldu: “Anneme uygun değil”, “Şu an iyi bir zaman değil.” Üzerine gitmedim. Ancak sonunda tanışma gerçekleştiğinde, ondan olumsuz bir enerji hissettim. Bunun sadece heyecan olduğunu kendime söylemeye çalıştım ama davranışları aksini gösteriyordu.
Yemekte dikkatle beni süzdü, sohbete neredeyse katılmadı. Erkek arkadaşım birlikte yaşama kararı aldığımızı söylediğinde, adeta boğuldu. Bunu yapmamızdan caydırmaya çalıştı, oğlunun henüz yeterince olgun olmadığını ve kendi başına yaşamaya hazır olmadığını söyledi (oysa kendisi zaten 24 yaşındaydı).
Onun itirazlarına rağmen birlikte yaşamaya başladık. İşte o zaman gerçek kâbus başladı. Her gün oğluna nasıl bakmam gerektiği konusunda uzun mesajlar gönderiyordu. Örneğin, her gün ona portakal soymam gerektiğini, yoksa yemeyeceğini söylüyordu. Cevap olarak, bununla kendisinin gayet iyi başa çıkabildiğini söyledim. Bunun üzerine kötü bir ev hanımı olduğumla suçlandım.
Bir gün eşofmanlarla onu ziyaret ettik. Ziyaretten sonra, düzgün insanların böyle giyinmediğini söyleyen bir mesaj aldım.
Evleneceğimizi açıkladığımızda, tam anlamıyla bir kriz çıkardı. Oğlunu yanına davet ediyor, bu sırada arkadaşlarını ve onların kızlarını çağırıyordu, eşimi onlarla tanıştırmaya çalışıyordu. Eşim, özel hayatına kendisinin karar vereceğini söyleyip onu ziyaret etmeyi bıraktı. Ardından, her gün bize gelip temizlikten yemek yapmaya kadar her konuda beni eleştirmeye başladı.
Düğün öncesi, menüyü beğenmediğini, elbisemin korkunç olduğunu söyleyerek beni çileden çıkardı. Sonunda dayanamadım ve onun gitmesini istedim. Bunun üzerine oğlunu arayıp gözyaşları içinde, kalp krizi geçirdiğini söyledi. Eşimle hemen yanına gittik ama bunun bir yalan olduğu ortaya çıktı.
Eşim ona bir ultimatom verdi: Düğüne iyi bir ruh haliyle gelir ya da hiç gelmez. O da ikinciyi seçti.
Oğlumuz doğduktan sonra ilk kez bir yıl sonra torununu gördü. Daha önce bunun kendi torunu olmadığını, başka bir çocuğu ona “kakalamaya” çalıştığımı iddia ediyordu. Şimdi onunla olan iletişimimi en aza indirmeye çalışıyorum, çünkü her konuşmamız beni yıpratıyor ve kendime gelebilmem uzun zaman alıyor.
