Derya her zaman kayınvalidesi ve kayınpederinin yanında kendini rahatsız hissederdi. Onların ziyaretleri onun için gerçek bir imtihandı:
Aniden haber vermeden geldiklerinde içimde bir şeyler sıkışıyor. Görüşmemek için bahane bulmaya çalışıyorum ama her zaman başaramıyorum. Bu insanlar beni sinir ediyor. Özellikle davetsiz geldiklerinde onları sürekli doyurmak gibi bir lüksüm yok.
Derya’nın arkadaşı Elif de kayınvalidesinin tuhaf davranışlarını fark etmişti:
Derya hep onları memnun etmek için özel yemekler yapmaya çalışıyor. Ama kayınvalidesi hep eleştirecek bir şey buluyor. Bu moral bozucu.
Kocasının ailesinin yemek konusunda özel tercihleri vardı. Kayınvalidesi mükemmeliyetçiydi:
Tabakta tek sayıda kanep varsa, yemeyi reddederdi.
Onunla markete gitmek bile bir işkenceye dönüşürdü:
Saatlerce ürünlerin içeriğini inceler, en tazelerini seçmeye çalışır, son kullanma tarihleri yüzünden satıcılarla tartışırdı.
Kayınbiraderi Ayşe de aynı derecede seçiciydi:
Çoğu yemeği diyet ya da damak zevki bahanesiyle reddederdi.
Derya onların kaprislerine ayak uydurmaktan yorulmuştu. Kocası ailesi için özel yemekler hazırlanmasında ısrar ediyordu ama Derya çabalarının takdir edilmediğini hissediyordu.
Bir gün kayınvalidesi arayıp birkaç saat sonra geleceklerini söyledi. Derya çok sinirlenmişti:
Bana uygun mu diye sormadılar bile. Direkt karar verip geliyorlar.
Arkadaşının tavsiyesine uyan Derya bu sefer hazırlanmamaya karar verdi:
Eğer uyarmayı gerekli görmüyorlarsa ben neden onlar için zamanımı ve kaynaklarımı harcayayım?
Kayınvalidesi ve kayınpederi geldiğinde ikramın olmamasına şaşırdılar. Derya onlara kendileri bir şeyler pişirmelerini ya da sipariş vermelerini önerdi. Çay demledi ama ortam gergindi.
Kayınvalidesi ve kayınpederi kapıyı çarparak hemen gittiler. Derya kırıldıklarını biliyordu ama bir yandan da rahatlamış hissetti:
Artık beni kullanmalarına izin vermeyeceğim. Eğer misafirliğe geleceklerse zamanıma ve emeğime saygı göstermeleri gerekir.
Durumu kocasıyla konuşup gelecek ziyaretler için sınırlar koymaya karar verdi.
