Reyhan Serap hanım, kızı ve damadını ziyarete geldi.
“Anneanne geldi!” diye sevinçle bağırdı beş yaşındaki torunu Emre, kapıyı açar açmaz.
Koridorda hemen kızı ve damadı belirdi. Sofrada oturdular, konuştular, gülümsediler, her şey normal görünüyordu. Akşama doğru Reyhan Serap, kızının ona ayırdığı odaya geçip biraz dinlenmek istedi. Birkaç saat sonra susadığını hissedip mutfağa yöneldi.
Kapıya yaklaştığında, damadının sesini duydu. Alçak ama sert bir tonla Emre’ye konuşuyordu ve duydukları Reyhan’ı adeta dondurdu.
Reyhan hiçbir zaman başka ailelerin işine karışmazdı. Fikrini dayatmaz, eleştirmezdi. Sadece sorarlarsa gerçeği söylerdi. Ama son zamanlarda kimse ona bir şey sormuyordu. İşte şimdi, torununa pasta yemeyi yasaklayıp onu “Orhan” diye çağırdıklarını ve azarladıklarını duyunca anladı: Artık sessiz kalamazdı.
Reyhan Serap, bakımlı, güçlü bir kadındı. Kızını tek başına büyütmüştü. Kocasından ayrıldıktan sonra kimseyi hayatına sokmamıştı. Esra’yı tek başına yetiştirmiş, neredeyse arkadaş gibi olmuşlardı. Her şeyi paylaşır, ona danışırdı. Esra büyüdü, üniversite için şehre taşındı. Mezun olunca da orada kalmaya karar verdi. Reyhan da o zaman yazlığını, arabasını sattı, tüm birikimini verip kızına şehrin kenarında iki odalı bir daire aldı. Merkezde değildi belki ama güzel bir düzenlemesi vardı.
Kızı çok mutluydu. Kısa süre sonra tanıştırmak için bir erkek arkadaşını getirdi: Volkan. Görünüşte kibar ve bakımlıydı. Ama Reyhan’ın içine bir kurt düşmüştü. Gözleri fazla keskin, hareketleri fazla kontrollüydü. Haklı da çıktı.
Volkan kıskanç, cimri ve baskıcı biriydi. Esra’nın, kız kardeşinin “neredeyse yeni” dediği gelinliğiyle evlenmesinde ısrar etti. Düğünü ailesinin bahçesinde yaptılar. Ev yemeği, çadırlar, ev yapımı rakı. Balayını da orada, çatı katında geçirdiler. Reyhan’ın hediyesi ise nakit para oldu. Volkan açıkça “Nakit daha iyi” demişti.
Reyhan sadece başını salladı. Yorum yapmak istedi ama kendini tuttu. Gençlerdi, onların hayatıydı.
Torunu doğdu. Adını Emre koydular, dedesinin adıydı. Ama Volkan, “Ben ona Orhan diyeceğim, daha çok seviyorum” dedi. Reyhan’ın canı acımıştı. Bebeğe yardım etmek için kalmayı teklif ettiğinde Volkan rahatsızlığını gizlemedi bile.
“Gerek yok, anne. Biz hallederiz. Misafirliğinizi yapın, sonra evinize dönün,” diye sırıtırken, Esra da hipnoz olmuş gibi başını sallıyordu.
Yıllar geçti. Beş yılda Reyhan torununu ancak birkaç kez görebilmişti. Yüreği parçalanıyordu ama dayatmaktan çekiniyordu.
Bir gün şehre gelmesi gerekti – muayene olacaktı. Kızında kalmaya karar verdi, istemese de. Ziyaret buz gibi geçti. Volkan tek kelime etmedi ama her bakışı yargılayıcıydı. Torun eski püskü kıyafetlerle geziyor, sadece bulgur ve sebze yiyordu.
“Emre neden et yemiyor?” diye şaşırdı Reyhan.
“Volkan çocuklara zararlı diyor. Doğal beslenme: bulgur, kuruyemiş, salata,” diye fısıldadı kızı.
Reyhan dehşete düştü. Her şey yasaktı torununa. Anaokuluna bile gitmiyordu. Yeni kıyafet sorusuna ise kuru bir cevap aldı:
“Volkan diyor ki, çocuklara para harcamak aptallık. Her şey bedavaya bulunur. Para biriksin diye.”
Üçüncü gün Volkan net konuştu:
“Odalara girmeyin, yemeğimizden almayın. Ayrıca konaklama için para ödeyin.”
Reyhan donup kaldı. Volkan gider gitmez kızına döndü.
“Esra, ciddi misin? Balkonda mı oturacağım, portatif yatakta mı yatacağım, bir de üstüne para mı vereceğim? Ben her şeyi kendim getiriyorum! Buzdolabınızda ot ve bulgur var, çocuk eski kıyafetler içinde! Daha neye para vereceğim?”
Esra, Volkan’ın şaka yaptığını mırıldandı. Ama her şey, Reyhan’ın torununa pasta ikram etmesiyle değişti. Koridorda bir çığlık yankılandı:
“Ne yedin? Kim verdi sana? Sen Emre değilsin, Orhan’sın! Kaç kere söyleyeceğim?”
Volkan pastayı çocuğun elinden çekip aldı. İşte o an Reyhan artık sessiz kalamadı.
“Bak Volkan. Bu evin kimin parasıyla alındığını unuttun galiba? Burası kızımın! Sen burada kimsin ki? Utanmıyor musun – çocuk ot yiyor, başkalarının eski kıyafetlerini giyiyor! Üstüne benden para mı istiyorsun? Yetti artık! Emre, hadi gel, anneannen sana gerçek yemeğin ne olduğunu gösterecek!”
“Pizza lezzetli mi?” diye heyecanlandı çocuk.
“Çok! Hadi gidiyoruz.”
Yolda ona yeni bir takım elbise ve spor ayakkabı aldı. Kafeteryada Emre o kadar iştahla yedi ki Reyhan gözyaşlarını tutamadı.
“Anneanne, sen kalacak mısın? Çünkü ben hep acıkıyorum ama babam ‘Yasak’ diyor.”
“Tabii ki kalacağım. Anneannen artık burada düzeni sağlayacak.”
Eve döndüklerinde Volkan gitmişti. Eşyalarını, bilgisayarını ve televizyonu bile almıştı.
Esra annesine kızmadı. Tam tersine, fısıldadı:
“Anne, teşekkür ederim. Çoktandır gitmek istiyordum ama cesaret edemiyordum. Bana yardım ettin.”
Reyhan, kızı ve torunuyla kalmaya başladı. Yazın hep birlikBir sonraki yaz, üçü birlikte deniz kenarında güneşin altında kahkahalar atarak yeni bir hayata başladılar.
