Saat yediydi, işe gitmeden önce oğluma ev yemeği götürmüştüm. Kapıyı yüzüme kapattı. Eminim, bunun tek sebebi onun karısı.
Hayatımız hep tek bir kişi etrafında döndü: oğlumuz. Geç yaşta çocuk sahibi olduk ve ilk günden kendimize söz verdik: Benim çocukluğumdaki gibi hissetmeyecekti. Babasız büyümüş, annesi soğuk ve uzaktı bana. Şefkati bilememıştim ve yemin ettim ki benim çocuğum benim yaşadığım acıları hissetmeyecekti.
Mert bizim her şeyimizdi. Tatilsiz, izinsiz, kendimizi unutarak çalıştık. Hep onun için. Lisedeyken, ona komşu binada bir daire almak için kredi çektik. On yıl boyunca ödedik. Ama başardık. Düğününe kendi eviyle girdi.
Düğünde anahtarları ona uzattığım o anı asla unutmayacağım. Gelin, Aylin ve annesi gözyaşlarına boğulmuştu. Kayınvalidesi, “Kızım için her şeyi yaparım” diyordu ama sonunda çeyiz de, destek de her şey bizden geldi.
Yardım etmeye devam ettik. Kim destek olacaktı genç aileye, eğer biz olmasaydık? Sevgiyle yemek yaptım, temizlik yaptım, alışveriş getirdim, hatta bazen ev eşyalarına katkı sağladım. Aylin arar, “Hangi dolapta ne var?” diye sorardı — çünkü ne o almıştı, ne o yerleştirmişti. Karşılık beklemeden yaptım her şeyi. Sadece bir “teşekkür” yeterdi.
Ama görünen o ki, teşekkür başka bir hayatta kalmış. Yerini soğukluk, rahatsızlık, asabiyet aldı. Ve dün anladım ki, artık o evde istenmiyorum.
Her zamanki gibi başladı gün. İşe sekizde gidecektim, saat yedide oğlumun kapısındaydım. Taze, mis gibi et yemeği getirmiştim. Bir de yeni perdeler, geçen hafta aldığım servis ve örtülerle uyumlu olsun diye. Sürpri yapmak istedim. Çantamdan anahtarı çıkardım… Ama uymadı. Kilidi değiştirmişlerdi. Habersiz.
Şaşkındım. Bir yabancı gibi durdum orada. Kapıyı çaldım. Mert açtı. Gülümseyerek tenceremi uzattım, perdelerden bahsettim, nasıl da uyacaklarını… Ama dinlemedi bile. Kollarını göğsünde bağlamış, taş gibi bir ifadeyle bakıyordu.
“Anne,” dedi sertçe, “ciddi misin? Daha sabahın yedisi. Şafak sökmeden kapımızda beliriyorsun, bir de teşekkür mü bekliyorsun? Bu normal değil. Bir daha olursa, taşınırız. Nereye gittiğimizi de söylemeyiz.”
Kapıyı yüzüme çarptı. Ne yemeği aldı, ne perdeleri almadı. Öylece kaldım orada, şok olmuş bir halde. Komşuyu uyandırmak zorunda kaldım, yemeği ona bıraktım, çocuklara iletilmesini rica ettim.
İşe giderken boğazımda bir yumru vardı. Titriyordum. Bu nasıl olabilirdi? Gençliğimi oğlum için harcadım. Kendim için yaşamadım. Elimden geldiğince yardım ettim. Hayatlarına dâhil oldum, çünkü sevdiğim için. Bana ihtiyaçları olduğunu sanmıştım. Ama öğrendim ki, sadece rahatsız ediyormuşum. İstenmiyorum.
Şimdilerde diyorlar ya, ebeveynlerin çocuklarına karşı bir zorunluluğu yok diye. Ama biz öyle değildik. Her şeyi yaptık. Fazlasını bile. Ve şimdi karşılığı bu: “Anne, burnunu sokma.” Bir teşekkür bile yok. Sadece tehdit: “Taşınırız.”
Oysa Mert asla böyle biri değildi. Bu onun işi—Aylin. Kilidi o değiştirdi. Ona annesinin bir sorun olduğunu, sevgi ve özenin kontrol ve müdahale olduğunu o aşıladı. Ama bu adil mi?
Bazen düşünüyorum: Belki de su yüzde benim? Belki uzak durmalıydım? Ama nasıl yardım etmezsin? Yardımın dokunabilirken nasıl sırtını dönersin? Ebeveyn olmanın anlamı bu değil mi?
Şimdi oturmuş düşünüyorum: Bundan sonra nasıl yaşayacağım? Oğlum, uğruna yaşadığım Mert, bana sırtını döndü. Ve hepsi, onun hayatına giren bir kadın yüzünden—benim engel olduğumu düşünen biri yüzünden.
En acısı ise… Onun bile ne kadar kırdığını anlamamış olması.
