Kuşkuların Gölgesi: Kaynana Damadın Gerçek Yüzünü Nasıl Öğrendi
Nazlı Hanım, içini kemiren endişelerle damadını kontrol etmeye karar verdi. Kızı Aylin iş gezisine çıkmış, damadı Volkan’ı üç çocukla baş başa bırakmıştı. “Acaba bizim damat nasıl idare ediyor?” diye düşündü Nazlı Hanım, kaşlarını çatarak. “Ya her şeyi bırakıp kendini eğlenceye vermişse?” Çantasına ev yapımı yemekler, tatlılar ve oyuncaklar doldurup yola koyuldu. Aklından kötü senaryolar geçiyordu: Ya Volkan çocukları kayınvalidesine bırakıp arkadaşlarıyla eğleniyorsa? Kapıyı çaldı, ama içeriden ses seda yoktu. Evde ürkütücü bir sessizlik hâkimdi… Sonunda kapıyı uykulu, üstü başı dağınık Volkan açtı! Anlaşılan kaynanasını beklememişti. Nazlı Hanım içeri adım atar atmaz şaşkınlıktan donakaldı.
Dört Ay Önce
Nazlı Hanım’ın kaygıları o gün başlamıştı. Damadı Volkan, kızı Aylin’i ilk evlerine götürdüğünde, “Bu adam kızımın hakkını verebilir mi?” diye iç geçirmişti. Aylin her zaman disiplinli, başarılı bir kızdı: spor yapmış, iyi okullarda okumuş, teknik üniversiteyi bitirmişti. Bir de ne yapsın, araba tamircisi bir damat seçmiş! Üstelik kolunda dövme, konuşması laubali… Nazlı Hanım’ın içi burkulmuştu. Ama Aylin, her zamanki uysallığına rağmen bu konuda dik durmuştu: “Anne, onu seviyorum. Onunla evleneceğim!”
Volkan aslında evlilik konusunda pek hevesli değildi. Abisi Cemal’in kötü evlilik deneyimi ona yetmişti. Cemal genç yaşta lise aşkı Sevgi’yle evlenmiş, bir oğulları olmuştu. Fakat zamanla aşkları solmuş, Cemal suratını asıp durmaya başlamıştı.
“Ne oldu sana?” diye sormuştu on sekizindeki Volkan. “Karın güzel, oğlun var, hâlâ surat asıyorsun!”
“Anlayamazsın sen,” diye homurdanmıştı Cemal. “Evlenme sakın, hayatını mahvedersin! Sevgi güzeldi, ama eşim ve anne olduktan sonra değişti. Artık sadece çocuğu önemsiyor. Beni umursamıyor bile!”
Cemal boşanmış, sonra da durmadan Volkan’a nasihat vermeye başlamıştı: “Kadınlar hemen kızağa çekmek ister. Kaçmak lazım! Bir gider, biri gelir. Genç ve güzel olanını bulursun. Niye kendini bağlayasın?”
Annesi ise Volkan’ı kaygıyla izliyordu: “Cemal kendi hayatını yaşıyor, sen onu örnek alma! Belki senin için güzel bir kız bulabilirim. Çok fazla beklersek elinde patlar!” diye şakayla karışık uyarıyordu.
Volkan babasının yanında araba tamircisinde çalışıyordu. Arabalara olan tutkusu küçük yaşta başlamıştı. Motorun sesini dinler, sorunu anında teşhis ederdi. Müşteriler, “Bizi Volkan Usta’ya yönlendirin!” diye ricada bulunurlardı.
Bir akşam, Cemal atölyeye uğrayıp göz kırpmıştı: “Sana bir kız getireceğim. Gümüş renkli arabası var. Bakarsın, belki hoşuna gider!”
Volkan pek oralı olmamıştı, ama o akşam gümüş renkli bir araba atölyenin önünde durdu. İçinden güzel mi güzel bir kız çıktı: “Merhaba, Volkan Bey mi? Arabanın motorunda bir tıkırtı var.”
Kızın araba bilgisi Volkan’ı şaşırttı. Üstelik Cemal’in flörtleri gibi değildi. “Adım Aylin,” dedi gülerek. “Galiba abin size bahsetmiştir?”
Aylin arabayı bıraktı. Tamir bitince Volkan ona çıkma teklif etti. Aylin kabul etti.
Cemal sonraki görüşmede alaycı bir gülümsemeyle, “Aylin nasıl? Sakın aşık olma, böyle kızlardan uzak dur!” dedi.
Volcan’ın canı sıkıldı. Aylin hiç de abisinin tarif ettiği gibi değildi.
Zamanla ilişkileri ilerledi. Bir gün Volkan, “Gel benimle yaşa. Annem de babam da seni sevdi,” dedi.
Aylin kaşlarını çattı: “Hayır Volkan, bu doğru değil. Ben sadece sevgili olmak istemiyorum. Evlilik, çocuklar… Eğer sen bunları istemiyorsan, başka birini bulmalısın.”
Volkan şaşırdı. Hiç böyle bir şey düşünmemişti. İki hafta sonra Aylin’in kapısına bir çiçek demetiyle çıktı: “Özür dilerim. Beni affet, seninle evlenmek istiyorum!”
Aylin güldü: “Öyleyse gel, ailemle tanış. Babamı görmüştün, ama o zaman nişanlım değildin!”
Aylin’in ailesiyle tanışma Nazlı Hanım’ı şaşkına çevirdi. Damat adayı, kızlarının hayatını mahvedecek biri gibi görünüyordu. Ama zamanla Volkan’ın aslında ne kadar iyi bir baba ve eş olduğunu gördü.
Şimdi, Aylin’in iş gezisinde olduğu bu gün, kötü düşüncelerle damadının kapısını çalmıştı. Fakat gördükleri onu şaşkına çevirdi: Ev tertemizdi. Çocuklar—Mehmet, Elif ve Deniz—mutlu bir şekilde koşuşturuyor, babalarına sarılıyordu.
“Büyükanne, geldiğine sevindik!” diye bağrıştılar. “Babam bize yemek yaptı, resim yaptık, şarkı söyledik!”
Volkan mahcup bir gülümsemeyle, “Hoş geldiniz Nazlı Hanım. Kusura bakmayın, biraz dağınığız. Aylin bu çocuklarla nasıl baş ediyor bilmiyorum!” dedi.
Nazlı Hanım’ın yüzünde bir tebessüm belirdi. Yanılmıştı. Belki de damadı, kızı için en iyi seçimdi.
Bazen yıkıcı olan şey, başkaları için ilham kaynağı olurdu. Aylin haklı çıkmıştı: Onların aşkı, birbirleri ve çocukNazlı Hanım, Volkan’ın çocuklara sarılışını görünce içindeki son kuşkuların da eridiğini hissetti ve gülümseyerek, “Hadi bakalım, size getirdiğim börekleri çayla birlikte yiyelim,” dedi.
