“Sen bu evde hiçbir şeysin!”
Kemal buğulu bir sesle konuştu, buzdolabından aldığı bira kutusunu masaya vurdu.
“Kimsin sen ki bana laf yetiştiriyorsun? Bu evde söz sahibi olan benim! Anladın mı?”
Leyla mutfak tezgâhının başında, çorbayı karıştırırken elindeki kepçe titredi. Kocasının keskin bakışları altında kendini küçücük hissetti.
“Hiç mi?” diye fısıldadı. “Ben senin karın değil miyim?”
“Karı mı?” Kemal içini çekti. “Sen sadece evin hizmetçisisin. O da beceriksiz bir tane!”
Çorbayı ocaktan alıp kapağını kapattı. “Hizmetçi mi? Peki, senin gömleklerini kim ütülüyor? Seni kim doyuruyor? Senin hasta annene kim baktı?”
“Bu senin görevin!” diye bağırdı Kemal. “Ben para kazanıyorum, evin masraflarını ödüyorum, peki ya sen? Çorba mı pişiriyorsun? Bunu her kadın yapar!”
Leyla’nın içinde bir şey kırıldı. “Her kadın…” Tek kelime, ama yılların yükünü taşıyordu.
Fermuarını çekti, hırkasını giydi. Kemal arkasında, bira içerken, “Nereye gidiyorsun?” diye sordu.
“Kardeşimin yanına. Bir süre orada kalacağım.”
“Neler saçmalıyorsun? Kim pişirecek yemeği?” diye homurdandı Kemal.
Leyla kapıya yöneldi. “Her kadın yapar demiştin ya, bul kendine birini.”
Dışarıda serin bir İstanbul akşamı vardı. Otobüse bindi, kardeşi Ayşe’ye gitti. Telefonu çaldı, açmadı.
Ayşe, kapıyı açtığında şaşırdı. “Leyla! Ne oldu?”
“Birkaç gün kalabilir miyim?”
Sabaha kadar konuştular. Ayşe, “Böyle bir saygısızlık yapamaz!” diye öfkelendi. “Kendini bildi bileli ona hizmet ettin!”
“Ne fark eder? Her kadın yaparmış…”
Sabah, çalışan telefonu görmezden geldi. Öğlen, büyük kızı Elif aradı.
“Anne, baba aradı. Barışın artık!”
“Barışmıyorum,” dedi Leyla. “Kimsenin kölesi değilim.”
“Tek bir laf için mi?”
“Tek laf değil, yılların birikimi bu, kızım.”
Kemal ertesi gün işten erken geldi. Mutfak dağınıktı, bulaşıklar yığılmıştı. Leyla eşyalarını almak için içeri girdiğinde onu gördü.
“Geri dön, çabuk! Bu ne dağınıklık!”
“Dönmüyorum,” dedi Leyla. “İş buldum.”
“Nerede?”
“Temizlikçi olarak. Çünkü senin dediğin buydu.”
Kemal şaşkınlıkla arkasından bağırdı: “Karımsın sen!”
Leyla dönüp baktı. “Hayır. Artık değilim.”
Yeni işverenleri, emekli bir çift, ona “Leyla Hanım” diye hitap etti.
“Evimizdeki yeriniz ayrı,” dediler.
Leyla gülümsedi. **Yeriniz ayrı**. Ne kadar zamandır duymadığı bir sözdü bu.
Kemal ise kirli tabakların başında bira içiyordu. Yarın birini bulurdu herhalde.
Ama hiçbiri Leyla gibi olmayacaktı.
