“Sen hep yiyorsun, hiçbir şey yapmıyorsun” dediğinde, sessizce toplanıp yaşadıkları evi sattım.
Sözleri kırbaç gibi şakladı. Mütevazı akşam yemeğimizin sessizliğine düştü, taşın durgun suya düşmesi gibi, köfteli tabaklarımızda ve fazla haşlanmış bezelyelerde halkalar oluşturdu. Çatalım ağzıma giderken havada kaldı.
“Üç kişilik yiyor, parmağını bile kıpırdatmıyor! Ben ona bakıcı değilim, kendi işini kendi görsün, yoksa kapı dışarı ederim!” diye bağırdı gelini Ayşegül.
Oğlum Mehmet başını bile kaldırmadan yemeye devam etti. Beni savunacak tek bir söz, bir itiraz, hatta bir bakış bile yoktu. Sessizliği, onun çıkışından daha yüksek sesle haykırıyordu. Torunum şaşkın şaşkın bakıyordu—henüz her şeyi anlayacak yaşta değildi ama yetişkin öfkesinin ağırlığını hissediyordu.
Sessizce lokmamı yuttum, çatalımı tabağın yanına düzgünce bıraktım. Ağlamadım, savunmaya geçmedim. Ellerimdeki artritin yerleri silmeme engel olduğunu, bel ağrılarının eğilmemi zorlaştırdığını hatırlatmadım. Yemek yaptığım zamanları, çamaşırları katladığım anları anlatmadım. Sadece sofrayı toplamaya başladım.
Sonra, tıka basa dolu bir dolabı andıran odamda uzanıyordum—dar bir yatak, hiç dolap yok, tek pencere çok yüksekteydi. Tavan vantilatörü her dönüşünde tıkırdıyordu. Salondan onların kahkahaları, bardak şıkırtıları ve televizyon sesi geliyordu.
Ağlamadım, ama göğsümde soğuk bir şey oturmuştu. Sadece bu küçük düşürüş yüzünden değil, yıllardır süren yavaş yavaş silinişim yüzünden. Beni çoktan silmeye başlamışlardı, bugün sadece son noktayı koydular.
Eşimin hasta olduğu günleri hatırladım—yavaş ve acılı bir şekilde ölmüştü. Çamaşırlarını yıkamış, kaşıkla yedirmiş, evi gazete kuponları ve bantlarla ayakta tutmuştum. Küçük Mehmet’i hatırladım—çamaşırhanede çift mesai yapıp ona okul malzemeleri aldığım günleri, geceleri üniformasının düğmelerini diktiğim zamanları…
Şimdi ise “fazla bir ağız” olmuştum.
Sabah gitmedim—bu çok kolay olurdu. Kahve yaptım, çamaşırları katladım, torunumun ceketindeki düğmeyi diktim. Ama sessizdim.
İki gün sonra hafta sonu kaçamağına çıktılar—”aile tatili”, beni davet etmediler. Ayşegül bir şeyler mırıldandı, “ikimize zaman lazım” gibi. Mehmet yine gözlerimden kaçıyordu.
İşte o zaman bir valiz topladım—belgelerim, tespihim, deri ciltli defterim. Not bırakmadım, sadece mutfak masasının üstüne anahtarları ve katlanmış bir havluyu koydum.
Otobüsle şehrin diğer ucuna gittim. Huzurevi ucuzdu ama temizdi, çaresizlik kokmuyordu. Görevli form verdi, sebep sormadı. Gülümsedim, “sessizlik ve huzur” gibi şeylerden bahsettim ama içim bomboştu.
Dar yatağın kenarına oturup çamaşır suyu kokan odada pencereden dışarı baktım. İlk kez düşündüm: Gerçekten bir yük müydüm? Sadece “üç kişilik yiyen” biri mi?
Ama sabah içimde küçük bir ses kıpırdadı—uzun zamandır duymadığım bir ses: “Ya haksızlık ediyorlarsa?”
Çayımı demledim, kendi ördüğüm battaniyeye sarıldım ve bir numara çevirdim:
“Ahmet Bey,” dedim, sesim hafif titriyordu. Eşimin eski dostu, avukatımızdı. “Evin tapusunu hatırlıyor musunuz?”
Bir sessizlik, sonra:
“En ince ayrıntısına kadar.”
Üç gün sonra ofisindeydim—tozlu kitaplar, deri ve eski kağıt kokusu. Bir dosya çıkardı, önüme koydu.
“Bir kopyası sizde olmalıydı,” dedi.
Orada her şey vardı: Adım, adres, eşimin imzası. Bana “çık git” dedikleri ev, 1994’ten beri tamamen bana aitti—yasal olarak, tartışmasız.
“Kimseye söylemedim,” diye fısıldadım.
Ahmet Bey hafifçe gülümsedi:
“Belki artık zamanıdır?”
Teşhisinden bir hafta önce gelmiş, “senin başın sokacak bir evin olsun istedim” demiş.
Alıntıyla: “O bu aileyi kurdu—kendi evinde yaşamak için izin istememeli.”
Boğazıma bir yumruk oturdu. Ölüm döşeğindeyken bile beni düşünmüştü—duygusal değil, pratik, yasal olarak korumuştu.
“Satmak istiyorum,” dedim kararlılıkla.
“Sessizce halledelim,” diye başını salladı Ahmet Bey.
“Mektupla öğrensinler, benden değil.”
O gece huzurevine döndüm, personel için tatlılar ve yan oda komşum Emine Teyze’ye bir buket çiçek aldım. Sessizce çay içtik, sonra dosyayı tekrar açıp her satırı okudum.
Eşim sevgiyle imzalamıştı. Ben de farkındalıkla imzalayacaktım. Ve o zaman anlayacaklardı: Ben sadece “üç kişilik yiyen” biri değildim.
Altı ay sonra Ahmet Bey aradı:
“Tamam. Para yattı, ev yeni sahiplerine geçti.”
Pazar gününe kadar Mehmet durmadan aradı. Sonunda mesaj attım: “İşlem yasal. Ev bendeydi. Sadece bir zamanlar benim ödediğim yemeği geri aldım.”
Sonra Ayşegül aradı:
“Seni gaddar kadın! Evimizi sattın!”
“Hayır,” dedim sakince. “Benim evimdi. Siz sadece bedav
