Kapı Bu Senin İçin Değil: Bir Aşk, İhanet ve Miras Hikayesi
Meryem tam uykuya dalmak üzereyken, kapıda beklenmedik bir vuruş duydu. İsteksizce sabahlığını omuzlarına attı, kapıya yöneldi ve açtı. Eşikte o duruyordueski kocası, Emre.
“Sen mi?” diye şaşkınlıkla haykırdı, gözlerini kısarak. “Ne istiyorsun?”
“Konuşmamız lazım. Girebilir miyim?” diye yapay bir gülümsemeyle sordu. “Sonuçta burada yabancı değilim.”
Meryem isteksizce bir adım geri çekildi. Emre içeri girdi, oturma odasına yürüdü, kanepeye oturdu ve etrafa göz gezdirdi.
“Hiçbir şey değişmemiş gibi,” diye mırıldandı. “Ne bir yenilik, ne bir rahatlık. Sanki zaman durmuş.”
“Ben böyle seviyorum. Gelip denetim mi yapacaksın? Yoksa biraz boya ve alçı sponsorluğu mu yapacaksın?”
Artık onunla direkt konuşmaktan korkmuyordu. Eskiden evet, katlanırdı, yutkunur, sessiz kalırdı. Ama şimdi? Niye? Çoktan yabancıydılar, hatta düşman bile. Kızları, Ayşe, ise büyümüş, kendi hayatını yaşıyor ve artık ebeveynleriyle nadiren konuşuyordu.
“Güzel kokuyor,” diye birden konuyu değiştirdi Emre. “Yemek mi yapıyorsun? Beni de davet ediyor musun?”
Meryem içinden güldü. Birkaç ay önce yeni eşinden ayrıldığını biliyorduo aynı İpek, Emre’nin bir buçuk yıl önce ailesini terk etmesine sebep olan stajyer.
…O gece hafızasına kazınmıştı. Emre işten gelmiş ve sessizce eşyalarını toplamaya başlamıştı.
“Tamam, gidiyorum. Uzun zamandır bir ilişkim var. Biliyordun, ama görmezden geldin. Bıktım artık.”
O an Meryem donakalmış, inanamamıştı. Ama biliyordu. Emre’nin ofisindeki yirmi yaşındaki stajyer İpek, birkaç haftada kafasını çevirmişti. Meryem’in en iyi arkadaşı, aynı firmada çalışan, her şeyi anlatmıştı. Ama o, gururunu yutarak, aileyi geçici bir macera uğruna yıkmamaya karar vermişti. Geçeceğini sanmıştı. Geçmemişti.
Emre gitmiş, bir daire kiralamış ve boşanma davası açmıştı. “Dürüst bir adam” olarak, ortak dairedeki payından vazgeçmişti.
“Sen ve Ayşe oturun. Bana bir şey gerekmez.”
Meryem gecelerce ağlamıştı. Onu geri dönmeye ikna etmeye çalışmıştı. Ama Emre soğuk ve kendinden memnun kalmıştı.
“Sonunda aşık oldum,” demişti. “Bu gerçek. Bizim aramızda boşluk vardı.”
O zor dönemde, sadece kayınvalidesi, Gül Hanım, ona destek olmuştu. Zaten hastaydı, ve Meryem elinden geldiğince yardım etmişti: doktorlara, ev işlerine, eczanelere. Emre nadiren uğruyordu”yeni bir ailesi” vardı.
Gül Hanım, Meryem’in tarafını açıkça tutmuştu. Oğluna olan hayal kırıklığı yüzünden, onu görmek bile istemiyordu. Sonra vefat etti. Meryem son nefesine kadar yanında kalmış, cenaze işlerini düzenlemişti. Emre sadece taziyeye uğramıştı.
Cenazeden iki hafta sonra, vasiyeti öğrendi. Anne, daireyi… ona değil, Meryem’e bırakmıştı.
“Onun gözüne girmişsin! Yemek vermiş, azize rolü yapmışsın! Rol kesmişsin!” diye bağırmıştı Emre o zaman.
Meryem sessiz kalmıştı. Seçim, kayınvalidesinin olmuştu.
Meryem gözlerini pencereye çevirdi, ayın soluk ışığının yansıdığı camda, sonunda özgürce nefes alabildiğini fark etti.
