Bugün, mahallemizdeki küçük bakkalın önünde olanları gördüm ve içim burkuldu. Her akşam olduğu gibi, o tanıdık sokak kedisi yine oradaydı. Zayıf, tüyleri karışık, ama gözleri hep ürkek ve yumuşak… Adını bilenler “Pamuk” diyordu.
Pamuk, her zaman olduğu gibi, gelip geçenlerin ayaklarına sürtünüyordu. Mahalle sakinleri onu tanıyordu; kimisi bir parça sucuk atıyor, kimisi ekmek uzatıyordu. Ama Pamuk hiçbirini kendisi yemiyordu. Çünkü terk edilmiş bir garajda, üç minik yavrusu onu bekliyordu. Her lokmayı onlara götürüyordu.
Bugün biraz erken gelmişti ve acıklı miyavlamalarıyla dikkat çekmeye çalışıyordu. Birkaç tanıdık yüz, ona birer parça yiyecek attı. Pamuk, hiç vakit kaybetmeden, hepsini yavrularına taşıdı. Herkes bu fedakâr anne kediye yürekten acıyordu ama biri hariç.
Bakkalda yeni çalışmaya başlayan yaşlı bir teyze vardı, Emine Teyze. Sürekli homurdanırdı ve sokak hayvanlarından hiç hoşlanmazdı. “Müşterileri kaçırıyorlar!” derdi. Pamuk geri döndüğünde, yüzünü buruşturdu ve öfkeyle:
“Yine mi sen?” diye hırladı.
Sonra, Pamuk yaklaşınca, hiç düşünmeden tekme attı. Pamuk acıyla miyavladı ve kaçtı. Ama Emine Teyzenin pişmanlığı çok geçmeden geldi.
Olayı gören genç bir kız, Elif, hemen telefonunu çıkardı ve her şeyi kaydetti.
“Hiç utanmıyor musun?” diye bağırdı. Emine Teyze sadece gözlerini devirip geçiştirdi.
Elif tartışmaya girmek yerine, videoyu sosyal medyaya yükledi:
“Bu kedi yavruları için yalvarıyor, kendisi için değil. Bugün bir tekme yedi. Gerçeği herkes bilsin.”
Video kısa sürede mahalle gruplarında yayıldı. Öfkeli yorumlar yağdı. Bakkalın sahibi, olayı duyar duymaz Emine Teyzeyi işten çıkardı.
Pamuka gelince… Onun hikâyesi mutlu bitti. Komşular yardım elini uzattı: kimisi mama getirdi, kimisi veteriner masraflarını üstlendi. Sonunda, Ayşe Hanım ve ailesi Pamuku ve yavrularını evlerine aldı.
Artık karnını doyurmak için dilenmek zorunda değil. Ve Emine Teyze, o günün dersini asla unutmadı merhametsizliğin bedeli her zaman ağırdır.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
