Kaynana Her Gece Tam 02:00’de Arıyordu: Öfkeden Uyuyamıyorduk, Ta ki Bu Aramaların Gerçek Sebebini Öğrenene Kadar!

Evlendikten sonra kocamla birlikte İstanbul’daki küçük evimizde huzurlu bir hayat sürüyorduk. Her şey yolundaydı… ta ki bir gece telefon çalana kadar.
Saat tam 02:00’ydi. Kocam benden önce uyandı, telefonu açtı ve yüzü bembeyaz oldu.
“Anne… iyi misin?” diye kekeledi.
Karşıdaki ses sadece şunu sordu:
“Oğlum, uyuyor musun? Her şey yolunda mı?”
Garip gelmişti ama belki de rahatsızlanmıştı ya da uykusu kaçmıştı diye düşündük. O an ona acımıştım bile.
Ertesi gece yine aynı saatte telefon çaldı. Yine o fısıltılı ses, yine aynı soru:
“Oğlum, uyuyor musun? Sadece iyi olduğundan emin olmak istedim.”
Sinirlenmeye başladık. Uykusuzluktan bitkin düşmüştük, kocam işine odaklanamıyordu. Benim sabrım giderek tükeniyordu.
Üçüncü gece telefonları kapatmayı önerdim. Ama saat 02:30’da… kapı çaldı. Kayınvalidem gelmişti. Geceliğiyle, çıplak ayaklarıyla kapıda duruyordu. Yüzünde en ufak bir mahcubiyet yoktu.
“Telefonunuza ulaşamadım… endişelendim,” diyerek içeri girdi.
Öfkeden deliye dönmüştüm. Ama kocam hâlâ sabır göstermeye çalışıyordu. Annesini seviyordu, bu davranışın normal olmadığını biliyordu.
Bu böyle bir haftadan fazla sürdü. Artık gecelerin gelmesinden korkar olmuştuk. Ona durması için yalvardık… Hiçbir işe yaramadı.
Bir gece ona bağırdım, ama o sadece gülümsedi. Sonunda bu telefonların gerçek sebebini öğrendiğimizde donup kaldık.
O gece telefonları yine kapattık. Bir gece olsun deliksiz uyumak istedik. Kayınvalidemin yine geleceğinden emindik.
Ama o gece gelmedi. Şaşırdık, hatta biraz rahatladık. Sabah dinlenmiş ve mutlu uyandım.
Gün içinde kocamla onu ziyarete gitmeye karar verdik. Belki bize küsmüştü ya da hastaydı.
Kapısını açtığımızda burnumuza keskin bir koku çarptı… Koltuğunda hareketsiz yatıyordu. Telefonu elindeydi, ama kapalıydı.
Doktor, ölüm saatinin gece 02:00 civarı olduğunu söyledi.
O an her şeyi anladık: Telefonlar kesilmişti çünkü artık arayamıyordu. Yalnız ölmekten korkuyordu, bunu hissediyordu ama biz anlayamadık.
Anne babalarınızın telefonlarını her zaman açın. Belki de size son kez ulaşmaya çalışıyorlardır…