Köpeğimle parkta yürüyüşe çıkmıştık. Yağmurun ardından tertemiz olan hava ve fıskiyeden yükselen suyun sesiyle huzur buluyordum. Etrafta birkaç kişi vardı, her şey sakin ve normal görünüyordu. Köpeğim Karabaş, her zamanki gibi yanımda uslu uslu yürüyordu. Ta ki bir anda tüylerinin diken diken olup kulaklarını dikene kadar…
Bir anda hızla ileri atıldı. “Karabaş, dur!” diye bağırdımsa da beni duymazdan geldi. Sanki bir şey koklamıştı, gözlerini diktiği yere doğru koşuyordu. Çimlerin üzerinde terk edilmiş siyah bir çanta vardı. Etrafta kimsecikler yoktu. Karabaş çantaya yaklaştı, hırladı, sıçradı, geri çekildi. İçgüdüsel bir tedirginlikle sürekli onu kontrol ediyordu.
Sonra olan oldu. Çantayı dişleriyle kaptığı gibi hızla fıskiye yönünde koşmaya başladı. “Bırak onu!” diye avazım çıktığı kadar bağırdım ama dinlemedi. Çantanın ağırlığına rağmen hiç duraksamadan suya doğru ilerledi. Kalbim ağzıma gelmişti. Bir anda, çantayla birlikte fıskiyenin ortasına atladı!
Gözlerime inanamadım. O anda suyun altından güçlü bir patlama sesi geldi. Fıskiye suları havaya fışkırdı, yer sarsıldı. O siyah çantada bir bomba varmış! Karabaş, tehlikeyi sezmiş ve patlamayı suyun altında etkisiz hale getirmek için canını feda etmişti. O an, parkta dolaşan onlarca insanın hayatını kurtardığını anladım.
O günden sonra, o fıskiyenin önünden her geçişimde durup düşünürüm: Gerçek kahramanlar bazen dört ayaklı ve sessiz olur. Karabaş bize en zor anda bile önce başkalarını düşünmeyi öğretti. Onun cesareti, bana sadakatin ve fedakarlığın ne demek olduğunu asla unutturmayacak.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
