**7 Temmuz! Bu olamaz! Sadece bir tesadüf. Ama ismi de aynı, Andrei.**
Kadro bölümündeki kadın, belediyedeki yeni çalışanın evraklarını hazırladı. Sonra telefonu eline aldı:
“İnci Hanım, lütfen yanıma gelir misiniz? Yeni temizlik görevliniz burada.”
Kısa süre sonra kapı açıldı ve içeri giren orta yaşlı kadın, yeni gelen çalışana döndü:
“Yeni temizlik görevlisi siz misiniz?”
“Evet.”
“Ben İnci Hanım, hizmetler müdürüyüm,” diye kendini tanıttı ve hemen sordu: “Sizin adınız?”
“Sevgi.”
Karşısındakinin sessiz sorgulayan bakışlarını görünce düzeltti: “Sevgi Hanım.”
“Hadi, size çalışacağınız alanı göstereyim,” dedi İnci Hanım, koridora doğru ilerlerken konuşmaya devam etti. “Üçüncü kat sizin sorumluluğunuzda olacak…”
***
Sevgi, bu işi bulduğu için çok mutluydu. Gülümseyerek etrafına bakındı:
“Emekliliğe iki yıl kaldı. Burada emeklilikten sonra da çalışabilirim. Ayda sekiz bin lira maaş artı primler. En azından Ahmetle rahat geçiniriz. Çocuklar büyüdü, evlendiler. Aman, belediye başkanının adını bile bilmiyorum! Biri sorarsa rezil olurum! Öğle arasında birinci katta belediye başkanlarının fotoğrafları var. Nasıl bakmadım ki?”
***
Yemekhaneden dönerken, duvardaki panonun önünde durdu ve belediye başkanının ismini okudu: “Andrei Borisoviç… Doğum yılı 1983.”
“Aman, daha çok genç. Kırk bile olmamış,” diye geçirdi içinden. Sonra birden aklına geldi: “Andrei?! 1983?”
Geri döndü, doğum tarihine baktı:
**”7 Temmuz! Bu olamaz! Sadece bir tesadüf. Ama ismi de aynı, Andrei. Soyadı farklı. Evlat edinenler soyadını değiştirebilir. Hatta adını bile…”**
Uzun süre adamın fotoğrafına baktı, sanki bir şeyler görmeye çalışıyordu.
***
Yeni işiyle meşguldü, aklındaki düşünceler geri planda kalmıştı.
Akşam evde Ahmetle uzun uzun konuştu. Sonra o, maç izlemek için odasına çekildi, Sevgi de kendi odasına geçti.
Evleri üç odalıydı. Çocuklar evlenip gidince genişlediler. Ahmet bazen onunla yatıyordu, ama giderek daha seyrek oluyordu.
Şimdi yatağına uzanmış, geçmişi düşünüyordu. Gençliğini ve kocasına bile açmadığı sırrını…
Ahmetten önce bir oğlu olmuştu. Adı Andreiydi. Kendisi daha on dokuz yaşındaydı. Ne parası vardı, ne de işi. Öğrenci yurdunda kalıyordu, bir çocukla yaşamak için uygun değildi. Altı ay dayanabildi, sonra çocuğu yetimhaneye bıraktı.
Üç yıl sonra Ahmetle evlendi. Düğün öncesi yaşadıklarını birbirlerine hiç sormadılar. Kısa süre sonra iki kızları oldu.
Çocuklar büyüdü. Biri üniversiteyi bitirip il merkezinde evlendi, torunları okula gidiyor. Diğeri de evlenip İstanbula yerleşti.
Sevgi hiçbir zaman iyi bir meslek edinemedi. Son yirmi yıldır bir fabrikada hizmetli olarak çalışıyordu. Fabrika iflas edince işten çıkarıldı. Tam o sırada arkadaşının kızı, belediyede temizlik işi teklif etti. Kabul etti.
Ve şimdi… Belediye Başkanı Andrei Borisoviç, 1983 doğumlu. Hayatından şikayetçi değildi, ama tüm bu yıllar boyunca oğlunu düşünmeden edemiyordu. Rüyalarına bile girdi. Belki de sadece onun iyi olduğunu bilmek istiyordu.
***
Birkaç gün geçti.
Sevgi, üçüncü katta temizlik yaparken koridorda sesler duydu. Andrei Borisoviç, bir çalışanla kon
