Bugünlerde kızım boşandı ve küçük çocuğuyla bize, daracık bir apartman dairesine taşındı. Biz, eşimle birlikte küçük bir evde yaşıyoruz. Kızımın doğum izni süresince çocuğuyla birlikte annemin yanında kalabileceğini düşünmüştüm. Ne yazık ki bu artık mümkün değil, çünkü 68 yaşındaki annem evlendi ve eşiyle birlikte yaşamaya başladı.
Annem arayıp evleneceğini söylediğinde, önce şaka yaptığını sanmıştım. Bu yaşta evlenmek mi? Ama maalesef gerçekti. Annem uzun yıllar yalnız yaşamıştı, babam 20 yıl önce vefat etmişti. Ben 35 yaşındayken evden ayrılmıştım. Şimdi eşim ve çocuklarımla şehirde yaşıyor, annemi ayda birkaç kez ziyaret ediyor, bayramlarda görüşüyoruz.
Allaha şükür, annemin sağlığı yerinde ve ev işlerini kendi başına hallediyor. Eşimle birlikte bahçe işlerine yardıma gittiğimiz olur, odun keseriz, gerisini o hallediyor.
Şimdi bir de karşımıza bir adam çıktı. Bu tam bir ihanet! Bunu bize yapmamalıydı. Annemin nişanlısı yaşıtıydı, eski bir tanıdık, gençken birlikteymişler. Birkaç yıl önce tekrar görüşmeye başlamışlar. Temmuz başında belediyede nikâh kıydılar, ardından sadece yakınlarının katıldı küçük bir restoran kutlaması yaptılar.
Biz, eşim ve çocuklarımla düğüne gitmedik. Bence bu ayıp! Annemin buna ne ihtiyacı vardı? Tek başına yaşayamaz mıydı? Bu evliliğe kesinlikle karşıyım ve hâlâ kabullenemiyorum. Annemin büyük bir evi var, şimdi orada birlikte yaşıyorlar.
Annemin eşinin hiç malı mülkü yok, sadece üç çocuğu ve bir sürü torunu var. Neden böyle bir şey yaptı? Bize nasıl bunu yapabilir? Artık resmi olarak evliler, bu adam bizim mirasımız üzerinde hak iddia edebilir. Biz eşimle küçük bir dairede yaşıyoruz.
Kızım boşandıktan sonra bebeğiyle bize geldi. Şimdi ona yardım ediyorum. Oğlum ise kız arkadaşıyla kiralık bir evde kalıyor. Kızımın doğum izninde bir süreliğine annemde kalabileceğini düşünmüştüm, ama şimdi bu imkânsız, çünkü annem yeni bir hayata başladı.
Aradan epey zaman geçti, konuşmadık. Geçenlerde köyden teyzem, annemin kardeşi aradı ve bizi azarladı. “Hak ettiği mutluluğu yaşasın, ona sevinin,” dedi. “Miras düşünmek, anneniz daha hayattayken hiç hoş değil.”
Ama işte şimdi annemin evini miras alacağımıza, yerine yaşlı bir adamı ve onun sorunlu, yoksul akrabalarını miras alabiliriz. Ve tabii ki onlar da paylarını isteyecekler. Bu yüzden bence haklı olan benim, annem değil. Şu hayatta en büyük ders: İnsan bazen en yakınlarından bile beklenmedik şeyler görebilir.
