**”Annesinin İntikamını Aldı”**
“Kızınız bizde. On milyon lira getirirseniz, hayatta kalacak. Buluşma yerini sonra bildireceğim,” diye konuştu bozuk bir erkek sesi telefonun diğer ucunda.
“Sen… bana şartlarını dayatmayı bir dene!” diye kükredi Mehmet, ama arayan çoktan kapatmıştı.
Mehmet, işinde sert, hesaplı ve disiplinli biri olarak tanınırdı. Yalnızca sevgili eşi Ayşe’ye ve biricik kızı Elif’e karşı daha yumuşaktı. Tabii, her zaman değil.
Evde işler yolunda gitmediğinde hemen otoritesini gösterirdi:
“Bu evin reisi benim! Hepinizin geçimini ben sağlıyorum!”
Bu doğruydu da: hem villaların olduğu sitelerden bir ev almıştı, hem de karısı sadece alışveriş yapmak için çalışıyor gibiydi. Kızıysa üniversiteye babasının hediye ettiği yeni arabasıyla gidip geliyordu. Ne var ki aile fertleri bu gerçeği zaman zaman unutuyordu.
Son kez “evin reisi” moduna geçmesi gerektiğinde, Elif’in yetenekli bir kemancı olan Barış’la görüştüğünü öğrenmişti.
“O sana layık değil! Onunla görüşmeyeceksin!” diye kesip attı Mehmet. “Erkek dediğin keman mı çalar? Üstelik cılızın teki. Aydın taklidi yapıyor!”
“Onunla evleneceğim! Bu benim kararım!” Elif’in inadı da babasından aşağı kalmazdı.
“Seni ben büyüttüm, kararı ben veririm!”
“Artık 18 yaşındayım baba, unuttun mu? Yetişkin bir kadınım ve”
“Kes! Ben ne diyorsam o olacak. Seni ben geçindiriyorum, son söz benim.”
Kızı gözyaşları içinde odasına kaçtı, karısı iki gün surat asıp onunla konuşmadı. Ama Mehmet umursamadıne de olsa sözünü söylemişti.
Üstelik, kızının kaprislerinden çok daha ciddi sorunları vardı.
Çocukluk arkadaşı ve beton üretimi işine birlikte başladığı Cem, yine saçma sapan fikirlerle gelmişti.
Kredileri yeni kapatmış, düzenli bir ekip kurmuş, müfettişleri “tatlıya” bağlamış ve iyi kâr etmeye başlamışlardı. Keyfine bakması gerekdi!
Ama Cemin gözü hep yükseklerdeydi, sürekli genişleme planları yapıyor, “Durgunluk ölümdür!” diye tutturuyordu.
Normalde bu tartışmalar kısa sürerdi, ama bu sefer Cem dik kafalılık edip işi bölüşmeyi önerdi.
“Böyle bataklıkta çürüşemem!” diye diretmişti. Tabii, fikirler hep ondan, ama riskleri Mehmet yönetiyordu!
Birkaç hafta sonra işler yoluna girmeye başlamıştı. Cem fikirlerini bir kenara bırakmış, Elif üniversiteye gidip geliyor, akşamları evde vakit geçiriyorduBarışın adını bile duymuyordu Mehmet.
Ta ki bir akşam, Elifi bir erkekle kolkola görünceye kadar.
“Elif! Gecenin bu saatinde sokakta ne işin var!” diye gürledi, arabasını çiftin yanında durdurarak. “Bu da kim?”
Alacakaranlıkta yüzünü hemen seçemediği adamı tanıyınca şaşkınlığı daha da arttı.
“Bir de üstüne bu serseriyi mi buldun? Bana göz mü çıkartıyorsun? Hemen eve!”
Kızıyla alışıldık üslubuyla konuşmuştu, Elif şaşırmadı ama kaşlarını çattı ve itiraz edecek gibi oldu. Tam o sırada yanındaki genç konuştu:
“Size insanlara böyle konuşma hakkını kim verdi?” diye diklendi genç. “Paranız çok diye herkese üstün müsünüz?”
“Seni a…k herifi, doğru anladınben üstünüm, param da var. Ama sen yarın işe gelmeyebilirsin,” diye kesti Mehmet ve kızına döndü: “Hadi, bin şu arabaya!”
Elif yanındakine kısa bir bakış attı, hafifçe başını salladı”yapma”ve arabaya atladı.
İşte böyle! Kimse ona akıl vermeye kalkmasın!
Şimdi hatırladıbu çocuk onların deposunda çalışıyordu. Hadi ordan! Daha beterlerini yerle bir etmişti.
Her şey yoluna girmiş gibiydi: hem iş ortağıyla, hem ailesiyle. Ama bir hafta sonra Elifi yine aynı eski depo işçisi Serdarla gördü.
Çift kaçmayı başardı, ama eve dönen asi kızı büyük bir kavga bekliyordu.
Mehmetin şaşkınlığına, Ayşe de Elifin yanında yer aldı. İkisi birden ona “zorba” ve “despot” dediler, onunla yaşanmayacağını söylediler.
“Kimse sizi zorla tutmuyor!” diye öfkelendi Mehmet. “Kapı orada, yol da!”
Ve gittiler. Ellerine geçirdikleri eşyalarla, yüzlerinde keder ve nefret karışımı bir ifadeyle. Boş versin! Bakalım onsuz ne kadar dayanabileceklerdi!
Mehmet, “asi kızlarının” kısa sürede geri döneceğinden emindi. Bir hafta sonra Ayşenin aramasına pek şaşırmadı.
“Mehmet, Elif kayıp!” dedi Ayşe telefonda. “İki gündür ortada yok, telefonu kapalı! Handela
