**Günlük Sayfam**
Annesinin tavsiyesi üzerine, kocası, hastalıkla boğuşan eşini terk edilmiş bir köye götürdü… Bir yıl sonra ise geri döndü kadının mirası için.
Valide, henüz yirmi iki yaşındayken, Emreyle evlenmişti. Genç, gözleri ışıl ışıl, evinde taze börek kokularının yayıldığı, çocuk seslerinin yankılandığı, sıcak bir yuva hayalleri kuran bir kadındı. Kaderi bu sanmıştı. Emre ise daha olgundu, sessiz, az konuşan bir adamdı ama bu sessizliğinde Valide bir dayanak bulmuştu. O zamanlar öyle sanıyordu.
Kaynanası, daha ilk günden ona güvensiz bakmıştı. Gözlerindeki ifade açıktı: “Sen oğluma layık değilsin.” Valide elinden geleni yaptı temizlik, yemek, uyum sağlamak. Ama hiçbiri yetmedi. Bazen çorba fazla suluydu, bazen çamaşırları yanlış asmıştı, bazen de kocasına fazla âşık bakıyordu. Her şey kaynanasını rahatsız ediyordu.
Emre susuyordu. Annesinin sözünün dinlendiği bir ailede büyümüştü. Karşı çıkmaya cesareti yoktu, Valide de katlandı. Kendini güçsüz hissettiğinde, iştahını kaybettiğinde, yataktan kalkmak bile zor geldiğinde hepsini yorgunluğuna yordu. Asla içinde iyileşmeyen bir kötülük olduğunu düşünmemişti.
Teşhis beklenmedik şekilde geldi. Son evre. Ameliyat edilemez. Doktorlar başlarını salladı. O gece Valide yastığına gözyaşlarını akıttı, acısını kocasından sakladı. Sabah yeniden gülümsedi, ütü yaptı, çorba kaynattı, kaynanasının söylenmelerini dinledi. Emre ise giderek uzaklaşıyordu. Artık gözlerinin içine bakmıyor, sesi soğuk çıkıyordu.
Bir gün kaynanası odasına girdi ve alçak sesle dedi ki:
“Sen daha gençsin, önünde bir hayat var. O ise sadece bir yük. Buna ne gerek var? Onu köye, Hala Zehra’ya götür. Orada sessizlik var, kimse seni yargılamaz. Dinlenirsin. Sonra yeni bir hayata başlarsın.”
Emre cevap vermedi. Ama ertesi gün Validenin eşyalarını sessizce topladı, arabaya bindirdi ve ülkenin kuytu bir köşesine doğru yola çıktı yolların bittiği, zamanın yavaş aktığı yere.
Yol boyunca Valide konuşmadı. Ne soru ne gözyaşı. Gerçeği biliyordu: onu öldüren hastalık değil, ihanetti. Ailesi, aşkları, umutları hepsi, motor çalıştığı anda yıkılmıştı.
“Burada huzur bulacaksın,” dedi Emre bavulu indirirken. “Böylesi daha kolay.”
“Geri gelecek misin?” diye fısıldadı Valide.
Cevap vermedi. Sadece kısaca başını salladı ve uzaklaştı.
Köydeki kadınlar bazen yemek getiriyor, Hala Zehra da arada uğruyordu hâlâ yaşıyor mu diye bakmak için. Valide haftalarca yattı. Sonra aylarca. Tavanı seyretti, çatıda yağmur damlalarını dinledi, rüzgârda sallanan ağaçları izledi.
Ama ölüm acele etmiyordu.
Üç ay geçti. Sonra altı. Bir gün köye genç bir sağlık görevlisi geldi. Sıcak bakışlı, nazik bir gençti. Ona uğramaya başladı, serum taktı, ilaçlarını düzenledi. Valide yardım istememişti sadece artık ölmek istemiyordu.
Ve bir mucize oldu. Önce küçük adımlarla yataktan kalktı. Sonra verandaya çıktı. Daha sonra bakkala kadar yürüdü. Köylüler şaşırdı:
“Canlanıyorsun Validecim?”
“Bilmiyorum,” dedi. “Sadece yaşamak istiyorum.”
Bir yıl geçti. Bir gün köye bir araba geldi. Emre çıktı içinden. Solgun, gergin, elinde evraklarla. Önce komşularla konuştu, sonra eve yürüdü.
Verandada, bir battaniyeye sarılı, elinde çay bardağıyla Valide oturuyordu. Al yanaklı, canlı, berrak gözlerle. Emre donup kaldı.
“Sen sen yaşıyorsun?”
Valide sakince baktı ona.
“Başka ne bekliyordun?”
“Ben senin”
“Öldüğümü mü?” diye tamamladı Valide. “Neredeyse. Ama sen bunu istedin, değil mi?”
Emre sustu. Sessizlik her şeyden fazlasını söylüyordu.
“Gerçekten ölmek istemiştim. Çatısı akan, ellerimin soğuktan donduğu, kimsenin yanımda olmadığı o evde Ama biri her akşam geldi. Karlı fırtınadan korkmayan, karşılık beklemeyen biri. Sadece işini yaptı. Sen ise beni bıraktın. Yanımda olamayacağın için değil istemediğin için.”
“Kafam karışmıştı,” diye mırıldandı Emre. “Annem”
“Annen seni kurtaramaz Emre,” dedi Valide yumuşak ama kararlı bir sesle. “Ne Tanrı katında, ne kendi vicdanında. Evraklarını al. Miras alma hakkın yok. Evi, bana hayatımı bağışlayan adama bıraktım. Sen ise beni gömdün. Daha yaşarken.”
Emre kafasını öne eğdi, bir süre öyle durdu, sonra kelime bile etmeden arabasına döndü.
Hala Zehra eşikten izliyordu.
“Git oğlum, bir daha dönme.”
Akşam Valide pencerede oturdu. Dışarıda sessizlik vardı. İçeride huzur. Hayatın ne garip işlediğini düşündü: bazen seni öldüren hastalık değil, yalnızlıktır. Ve iyileştiren ilaçlar değil, sade bir insanın sıcak sözleri, ilgisi, sevgisidir.
**Bugün Öğrendiğim Ders:**
Bazen en karanlık anlarda, bir el uzatan çıkar. Ve o el, seni yeniden hayata bağlar. İhanet acıtır, ama gerçek sevgi, her yarayı sarar.
