Anne, hayal et, babamın yeni eşi hastalanmış, ciddi bir şey olduğu söyleniyor.
On yıl önce başıma gelen olayı anlatayım. Eşimle iki kızımızı büyüttük, artık üniversiteye gidiyorlar. Bu dönemi hayatımın bir dönüm noktası olarak görüyordum; eşimle yeni bir başlangıç yapacağımızı düşünüyordum. Ancak o farklı bir yol seçti ve sekreteriyle beni aldattı.
Özür dilerim, seni incitmek istemedim dedi ama onu çok seviyorum.
O akşam eşyalarını topladı ve kendisinden on beş yaş daha genç bir kadına gitti. Kızlar babalarına küstü, ona bir türlü ses vermediler. Benim açımdan bu durum çok zor oldu, özellikle de genç kadın bizi çeşitli şekillerde uzlaştırmaya çalıştığında. O yılı aklımdan silmek istiyorum; zaman yaralarımı iyileştirmedi, sadece onlarla yaşamayı öğretti. Hobilere daha çok vakit ayırmaya başladım, ilginç bitki türleri yetiştirip satıyordum. Bu uğraş, depresyona sürüklenmememi sağladı.
Kızlar babalarıyla barıştı ve zaman zaman onun yeni hayatını bana anlatıyorlardı. Kadınla mutluydu ve sonunda ona bir oğlu oldu.
Anne, hayal et, o hasta, ciddi bir hastalık olduğu söyleniyor.
Kızlar, onun hakkında konuşmayı bırakın, hoşuma gitmiyor dedim onlara, çünkü hâlâ eşimi seviyordum ve başka bir kadınla olduğunu düşünmek içimi karartıyordu. Yıllar geçmiş, ama onu hâlâ eşim sanıyordum.
Bir Cumartesi sabahı uyandığımda üzerimde bir siluet gördüm. Rüya olduğunu düşündüm, ama kocam titrek bir sesle: Üzgünüm, çok erken biliyorum ama oğlumla ne yapacağımı bilemiyorum. dedi. Saçları beyazlamış, yanında küçük bir çocuk duruyordu. Anladım ki bu onların oğluydu.
Karım bu gece öldü diye ekledi cenaze törenini hazırlamam gerekiyor, kızlarımız çalışıyor, çocuğu göremiyorum. O çok küçük.
Çocuk okul öncesi yaşlardaydı. Ne olduğunu kavrayamadım, ona baktım ve hemen konuşmaya başladı:
Benim teyzem olur musun?
Hayır dedim sinirlenerek, konuşmayı bitirmek istedim.
Annem kimsenin olmadığını söylüyor.
Ben senin anneni hiç tanımadım.
Çok tatlıydı, çocuğun suçlu olmadığını anladım ve eski eşime yardımcı olmaya karar verdim.
Sütlaç sever misin? Benimle mutfağa gel, kahvaltıyı ye, sonra baban seni alır.
Kendime kahve, çocuğa da sütlaç yaptım. O çocuğu izlerken, kızlarımın çocuklukları aklıma geldi. Sabahı çizgi filmler izleyerek, eski kız kitaplarını okuyarak geçirdik. Çok nazik ve akıllıydı.
O günden beri kocam çocuğunu bana getiriyor, çok yakın arkadaş olduk. Kızlarım henüz çocuk sahibi olmayı düşünmüyor, bu yüzden o çocuk bana bir torun gibi geliyor.
Eşinin ölümünden iki yıl geçti, ve yakın zamanda birlikte yaşamamı istedi. Derinlerde bu fikri çok istiyorum; hayalimde mükemmel bir aile görünüyorum Ama kırgınlık hâlâ benimle, ona yeniden güvenip güvenemeyeceğim belli değil.
Eğer birlikte olamazsak, tek zarar çocuğa gidecek. Ne yapacağımı bilemiyorum. İkisini de seviyorum, ama tekrar aldatılma korkusu beni bırakmıyor.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
