Haydi daireleri takas edelim. Üç odalı bir daireye ne gerek var? diye bir komşu, sokağın köşesinde bağırdı.
Kızım Elif ve ben, annemizden kalan şirin bir dairede yaşıyoruz. Üç odalı, odalar ayrı ve aralarında geçiş yok.
Geniş bir koridor, ayrı tuvalet ve banyo, mutfağımız küçücük ama dev bir balkona sahip. Her birimiz kendi odamızda, ayrıca kocaman bir oturma odamız var. Çok mutluyuz! Yakında taşınma planımız yok.
Bir gün aynı sokağın köşesinden bir komşu, sanki uzun zamandır anlaşmışız gibi yaklaştı ve beni uyarı gibi bir tavırla konuştu.
Şunu söyleyin, siz de kızınızla birlikte oturuyorsunuz, değil mi? Neden benim iki odalı daireme taşınmayasınız, ben de sizin dairenize gelmem? İki oda sizin için yeterli! Üç odaya ne gerek? Düşünün bir kere, iki oda iki kişiye yeter. Küçük daireniz olsun diye endişelenmeyin, yer var! Biz uzun süredir daha büyük bir yer arıyoruz ama ilanlar pek hoş değil. Sizin daireniz tam ihtiyacımız olan şey! Üstelik ekstra 5bin lira ödeyebiliriz.
Ben, komşumun sözlerini kulak misafiri gibi dikkatle dinledim, neredeyse bir dedektif gibi. O, birlikte nasıl anlaşacağız diye mırıldanırken ara verdim ve Bu bir şaka mı? Ciddiyse, neden daha küçük bir daireye taşınmak istediğimizi düşünüyorsunuz? Şu anki geniş dairemizi bırakıp bir teneke kutuya mı gireceğim? Üç odalı daireyi değiştirirsem, elbette ki bir kâbusa benzer bir yere takas ederim. İki kişiye yeter demeniz hoş, ama benim planım yok. diye araya girdim.
Komşu, Sadece en iyisini istedik, herkesin rahat etmesi için. Siz bizimle, biz sizinle. Neyin iyi olduğunu siz bilemezsiniz! diye mırıldandı.
Biz hâlâ aynı dairemizde oturuyoruz. Komşum ve ailesi artık bize selam vermiyor; görünüşe göre benim reddetmem onları çok kırmış.
