DNA testi yaptırdım ve pişman oldum
Sevgilim hamile olduğunu söyleyince hemen evlenmek zorunda kaldım. Evlendikten sonra eşimi ailemin yanına getirdim; o dönemde ayrı yaşama imkânımız yoktu. Zaman geçti, harika bir oğlum oldu ve baba oldum. Bir süre sonra kendi yuvamızı kurmak için kredi çekmeye karar verdik.
Kısa bir zaman geçtikten sonra eşim tekrar hamile kaldığını söyledi. Kızımız, güzel prensesimiz Elif dünyaya geldi. Çocuklar büyüdükçe dikkatimi çekmeye başladı: Ne bana ne de eşime benziyorlardı. Saçları kızıl, ciltleri çilli… Ailede böyle biri yoktu, bu özellikler nereden gelmişti, anlam veremedim.
Aklıma bir kurt düştü; acaba gerçekten babaları ben miyim? Belki doğru değildi, ama için rahat etsin diye başka çarem kalmamıştı. Kafamdaki şüpheleri gidermek istedim.
DNA testi yaptırdım. Sonuçlar için iki hafta bekledim. Telefon ettiklerinde soluğu laboratuvarda aldım. Allaha şükür ki babaları benmişim. Eve döndüm, evrakları sakladım; eşim bulmasın diye. Ama neden hemen yırtıp atmadım, bilmiyorum. Bu yaptığımın cezasını çok ağır ödedim.
Birkaç gün sonra eşim o kâğıtları yüzüme fırlattı. Öyle bir kavga çıktı ki evin temelleri sarsıldı sanki. Haklıydı; daha sakin, konuşarak halledilebilirdi. Ama bana bir türlü affedemedi. Şimdi yalnızım. O günden bu yana beş yıl geçti ama eşim çocuklarımı görmeme izin vermiyor.
İşte masum bir merakım en değerli varlığımı, ailemi elimden aldı. Dilerim bir gün eşim bana tekrar güvenebilecek ve affedebilecekBazen geceleri eski fotoğraflara bakıyorum; oğlumun gülüşünde hâlâ kendi çocukluğumu, kızımın gözlerinde eşimin sıcaklığını buluyorum. Keşke o anki korkum yerine, biraz daha güven, biraz daha sabır gösterebilseydim. İnsan, en büyük kayıplarını bazen en büyük sevgisinden duyduğu şüpheden yaşıyor.
Şimdi ise, elimde hiçbir testin ölçemeyeceği bir pişmanlık ve içimden hiç eksilmeyen bir umut var: Belki bir gün, çocuklarım kapıyı çalar ve “Baba” der. O zamana dek, her gün dua ediyorum. Ve eğer olur da şansım dönerse, onlara kusursuz sevgimin yanında kusurlu bir insan olduğumu da anlatacağım.
Çünkü en doğruyu bazen en geç anlıyoruz ve anladığımızda, sevginin tek gerçek kanıtının güven olduğunu artık kalbime kazıdım.
