“Biz senin yanında bir süre kalacağız, çünkü kendi evimizi tutacak paramız yok!” – Bunu bana en yakın arkadaşım söyledi. 65 yaşında hayat dolu bir kadın olarak, gezmeyi ve yeni insanlarla tanışmayı hep çok sevdim. Gençliğimde tatilleri nerede istersem orada geçirirdim; ister deniz kenarında, ister kampta ya da nehirde tekne turunda, üstelik küçük paralarla! Ama o güzel günler geride kaldı. Plajda, tiyatroda tanıştığım insanlarla uzun yıllar dost oldum. Bir gün Sara adında bir kadınla tanıştım, aynı pansiyonda tatil yapıyorduk. Arkadaş olarak ayrıldık, senelerce sadece ara sıra bayram kartları ve mektuplar gönderdik. Sonra bir gün imzasız bir telgraf aldım: “Saat üçte trenle geliyorum, istasyonda beni bekle!” Kim olduğunu anlamadım, beklemedim de. Ama sabah dörtte kapımız çalındı, Sara, iki genç kız, yaşlı bir kadın ve bir adam, koca bir yığın eşyayla geldiler! Kocamla şok olduk ama yine de buyur ettik. Sara, “Neden karşılamaya gelmedin? Telgraf gönderdim, taksiye de para verince pahalı oldu!” dedi. Sonra birinin üniversiteyi kazandığını anlattı, hep birlikte bana yerleşmeye karar vermişler. “Ev tutacak paramız yok, sizin ev merkezi, burada kalacağız,” dediler! O kadar şaşırdım ki – sonuçta akraba bile değildik. Onlara üç öğün yemek hazırlayıp hizmet ettim ama üç gün sonra artık dayanamadım, gitmelerini istedim. Büyük bir olay çıktı, Sara sinir kriziyle tabakları kırdı. Sonunda evi terk edip giderlerken sabahlığımı, birkaç havlumu ve içinde lahana dolu kocaman tenceremi bile çaldılar – nasıl götürdüler, hâlâ bilmiyorum! Bu olayla dostluğumuz sona erdi. Şimdi yeni insanlarla tanışırken çok daha temkinliyim – iyi ki öyle!

Bir süreliğine sende kalacağız, çünkü kendi evimizi tutacak paramız yok! dedi bana eski dostum.

Ben her zaman çok hareketli bir kadındım. Şimdi 65 yaşındayım ama hâlâ fırsat buldukça yeni yerler görmeyi, değişik insanlarla tanışmayı severim. Gençlik yıllarımı hem özlemle hem de biraz hüzünle anarım. O zamanlar insan istediği yerde tatil yapabiliyordu! İsterse deniz kenarına gider, ister arkadaşlarla çadır kurar, isterse de bir nehrin kenarında sakin vakit geçirirdi. Bunların hepsi için çok büyük paralar harcamaya da gerek yoktu; birkaç lira ile dünyalar senin olurdu.

Elbette ki, o günler çoktan geçti gitti.

Her zaman insanlarla tanışmak hoşuma gitmiştir. Plajda, tiyatroda, bir kafede Kiminle tanıştıysam, çoğuyla uzun yıllar dostluğum devam etti.

Yıllar önce, tatilde küçük bir pansiyonda Feride adında biriyle karşılaştım. O yaz, birlikte çok güzel vakit geçirdik ve samimi bir arkadaş olduk. Seneler geçti; bazen bayram mesajları yazışırdık, bazen küçük mektuplar gönderirdik birbirimize. Derken bir sabah, elime imzasız bir telgraf ulaştı. Sadece şu yazıyordu: Gece saat üçte trenle geliyoruz, istasyonda beni bekle!

Kimden geldiğini anlayamadığım için, eşimle birlikte hiç kıpırdamadık. Ama sabaha karşı dörtte kapı çalındı. Kapıyı açınca şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemedim. Karşımda Feride, yanında iki genç kız, ihtiyar bir kadın ve bir adam vardı. Ellerinde yığınla bavul, bagaj Eşimle ben adeta donup kalmıştık, ama yine de geçin buyurun dedik. Feride sanki her şey çok doğal gibi, bana şöyle sordu:

Neden bizi almaya gelmedin? Telgraf gönderdim ya! Hem taksi de epey pahalı tuttu!

Kimden geldiğini bilmiyordum ki dedim.

Adresini biliyordum işte, geldik.

Ama ben sadece mektupla haberleşiriz diye düşünmüştüm, o kadar

Feride sonra anlattı; genç kızlardan biri bu yıl liseden mezun olmuş, üniversiteye başlayacakmış. Tüm aile ona destek olmak için sırf bu yüzden İstanbula gelmiş.

Senin evinde kalacağız! Ev tutacak paramız yok. Hem siz tam merkezdensiniz! deyince neye uğradığımı şaşırdım.

Yahu biz akraba bile değiliz, dedim içimden. Ama mecburen elimizden geleni yaptık. Tabak, tencere ne varsa ortaya koyduk. Kendi getirdikleri biraz erzak vardı ama yemek yapmayı düşünmediler bile. Her şeyi ben hazırladım, sofrayı da topladım. Üç gün böyle geçti.

Üçüncü günün sonunda, sabrım tükendi. Ferideye ve ailesine artık evden çıkmaları gerektiğini söyledim. Nereye gidecekleri umurumda bile değildi. Büyük bir kavga patlak verdi. Feride önce tabakları kırıp sonra ağlamaya, bağırmaya başladı.

Gerçekten afallamıştım. Sonra apar topar çıktılar. Gittiklerinde, bornozum, birkaç havlu ve bir şekilde koca lahana tencerem eksikti! Nasıl itip götürdüler hâlâ anlamış değilim, kocaman tencere bir anda buhar olup uçmuştu sanki.

Bizim dostluğumuz da böylece bitti, çok şükür! Ondan sonra ne aradım, ne de sordum. Şimdi biriyle yakınlaşacak olsam çok daha dikkatli davranırım; hayat bana dersini verdi yıllar önce.